Νωρίς τα πρωινά

της Αναστασίας Καλοβέρου

Ξημερώματα.
Λίγο πριν να ξυπνήσει η γειτονιά και πριν να αρχίσει η κίνηση στο δρόμο. Σχεδόν βράδυ στον ουρανό. Οι σκέψεις, να παίρνουν τη θέση των ονείρων και αντί να σε ηρεμεί ο ύπνος, να απολαμβάνεις να βρίσκεσαι, για ακόμα μια φορά, στο γνώριμο σημείο σου. Στο κέντρο της καρδιάς σου.

Οι άνθρωποι που πέρασαν και δε στάθηκαν. Αυτοί που δε θα σε μάθουν ποτέ τους.
Δεν μπόρεσαν, δεν θέλησαν. Δεν κατάλαβαν. Σε αγνόησαν.
Οι άνθρωποι που έφυγαν και τώρα επιστρέφουν και πάλι, ανθρώπινα, κοντά σου με την υποψία ότι κάποτε, ίσως, σε στεναχώρησαν πολύ. Άνθρωποι που έμειναν και είναι εδώ και χαίρονται με την παρέα σου. Αυτοί, που δε ρίσκαραν ποτέ τους να σε χάσουν. Φίλοι πολύτιμοι. Μοναδικοί σου.
Και τέλος, άνθρωποι που θα έρθουν και θα σου μάθουν κάτι διαφορετικό και θα φανεί πολύ νωρίς και από τα ξημερώματα, αν τελικά θα μείνουν κοντά σου. Θα τους φέρει κι αυτούς ο αέρας στο μπαλκόνι σου.

Και η δική σου ευτυχία; Θα ‘ναι να έχεις λίγους και καλούς. Ξημερώματα με υγεία και καλή καρδιά. Γυρίζοντας πλάτη στη διπροσωπία και την κακία.
Τέτοια ξημερώματα, είναι οι απολογισμοί των καταστάσεων. Με ηρεμία και αγάπη.
Όταν, ενώ όλοι κοιμούνται, εσύ θες να ταξιδέψεις πάνω στα πρωινά σύννεφα, να πας πάνω από αυτούς που αγαπάς και τους δώσεις το πρώτο πρωινό φιλί, ψιθυρίζοντας τους την ευχή της καλημέρας. Απαλά και αθόρυβα, χωρίς να θες να τους διακόψεις τον ήρεμο ύπνο τους.
Έτσι, είναι τα δικά μου ξημερώματα.
Πριν την πρώτη γουλιά του καφέ.
Πάρα πολύ πριν, να αρχίσει η φασαρία και η κίνηση στους δρόμους της πόλης μου.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Καλοβέρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB