Αν δεν ήμουν εγώ

της Ράνιας

Ήξερα πολλούς παλιούς θαλασσινούς έρωτες που δεν εκπληρώθηκαν, από ναύτες και κοπέλες με κόκκινα κραγιόν και φουλάρια, μέχρι και γυναίκες που σώθηκαν και άντρες που πνίγηκαν μες τον κρύο βυθό του Ατλαντικού.

Όλοι ήταν θαλασσινοί, όμως ο δικός μου για άλλον λόγο μύριζε αλμύρα. Για δύο μάτια μελιά έγινε όλο το θέμα και για μια καρδιά που βούιζε σαν κοχύλι μέσα σε απομεινάρια από αχινούς.

Για μια ψυχή ξένη από τους γεμάτους δρόμους με τα ρηχά παπούτσια και τις κίτρινες γραμμές.

Για μια καρδιά ξένη στους γκρίζους, τετράγωνους τοίχους.

Άνοιγε μόνο για να δει ήλιο από τα παραθυρόφυλλα με τα φούξια λουλούδια και τις θαλασσιές χάντρες με ματάκια της δεισιδαιμονίας.
Άνοιγε μόνο στα κίτρινα φώτα των φαναριών της οδού «Ερωτόκριτος» και στους ήχους των βιολιών που έφερναν τα φθινοπωρινά φύλλα.
Άνοιγε μόνο για να με δει να στέκομαι κάτω από το μπαλκόνι και να φωνάζω υστερικά «Σ’ αγαπάω».

Μερικές φορές νομίζω πως δεν θα με έβαζε στο σπίτι αν δεν το φώναζα.

Νομίζω πως δεν θα γελούσε ποτέ, αν δεν χόρευα βαλς κάτω από το λυκόφως, με εκείνα τα κόκκινα, πουά παπούτσια.

Νομίζω πως δεν θα με αγαπούσε, αν δεν έκανα στροφές στον χορό μου.

Νομίζω πως δεν θα με αγαπούσε, αν δεν κοίταζα ευθεία τα μέλια του μάτια, αν δεν του κράταγα σφιχτά το χέρι,

αν δεν ήμουν εγώ.

Ετικέτες: , , ,

Related Posts

Ράνια
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

151 shares

See You In FB