Να ζεις…

της Λουκίας Πέτρου

Να λαχταράς. Να θες. Να διεκδικείς. Να αποζητάς. Να μην αφήνεις κανέναν να σε απογοητεύει, να σε προσγειώσει. Να μην ακούς. Ακόμα κι αυτοί που σ’ αγαπούν, θα σε τραβήξουν πίσω. Για το καλό σου, θα πουν πως το κάνουν…

Μα μόνο εσύ ξέρεις το καλό σου. Μόνο εσύ ξέρεις, πως να δίνεις φτερά στο μυαλό να ταξιδεύει, στην καρδιά αφορμή να χτυπά δυνατά και στην ψυχή να μαθαίνει.

Να ζητάς εμπειρίες. Να μην συμβιβάζεσαι με το ανούσιο. Να κυνηγάς αυτά που πιστεύεις. Να νιώθεις την πληρότητα, που σου δίνουν τα μαθήματα της ζωής σου. Κι ας φοβάσαι. Κι ας τρέμεις το άγνωστο που είναι μπροστά. Να μη λες δεν μπορώ. Να λες, θέλω να ζήσω τα πάντα. Να γεμίσω, να νιώσω να αισθανθώ. Κι ας μη βγει όπως τα ήθελες. Όλα εμπειρίες να τα βλέπεις. Μόνο εμπειρίες.

Να μη σου φτάνει μία ζωή. Να θες κι άλλη. Να παλεύεις γι΄αυτή. Να επιλέγεις, να μην επιλέγεσαι. Να μη συμβιβάζεσαι, να μη σωπαίνεις. Να μην υποχωρείς στα πρέπει. Παρά μόνο στα θέλω. Να μάχεσαι γι΄αυτά. Να μην τ΄αφήνεις πίσω. Να τα κυνηγάς. Να τους δίνεις ζωή. Γιατί μόνο έτσι, γεμίζεις κι εσύ με ζωή. Με πάθος.

Με πάθος να ζεις. Μη βυθίζεσαι στη μετριότητα. Παράδειγμα να είσαι, όχι να ακολουθείς. Δρόμους να ανοίγεις, όχι να κλείνεις. Ταξίδι να βλέπεις τη ζωή. Όχι προορισμό. Ο προορισμός είναι το τέλος. Και φεύγοντας πρέπει να κουβαλάς, όσες περισσότερες βαλίτσες αντέχεις. Τον ήλιο να ψάχνεις, όχι το σκοτάδι. Το φως να ακολουθείς. Να ανοίγεις τα μάτια για να δεις και τα αυτιά για να ακούσεις. Να ζυγιάζεις και να μετράς αυτά που αξίζουν. Να φεύγεις, αν δε χωράς. Να μη στριμώχνεσαι.

Να λες θέλω. Σε θέλω. Σ΄αγαπώ. Να μη το κρύβεις. Να προσπαθείς να αγαπιέσαι. Να αγαπάς. Να μην παίζεις με άλλες ψυχές, να μην τις καταστρέφεις. Να βοηθάς, να δίνεις. Κι ας μην παίρνεις. Να μην εξαργυρώνεις, να μην παραμονεύεις την δυστυχία των άλλων. Να μην την εύχεσαι.

Να διψάς για ζωή. Για τη ζωή την ίδια. Ούτε στάλα να μην αφήνεις να χάνεται. Να ξεδιψάς. Να μη μαραίνεσαι… Στην πέτρα να απλώνεις τις ρίζες σου. Παντού να ψάχνεις για ζωή. Να εύχεσαι κάθε μέρα, να είναι άλλη μέρα. Άλλη σελίδα, άλλη ζωή. Κάθε μέρα, λευκή σελίδα να είναι. Και να τη γεμίζεις εσύ. Να γράφεις. Να μη σε φτάνει. Να μη φοβάσαι να τη μουτζουρώσεις, να τη γεμίσεις μελάνι.

Και μόνο αν τα ζήσεις όλα, να πεις στο τέλος, πως η ζωή σου άξιζε, πως είχε νόημα. Πως της έδωσες αξία, την έφτασες ψηλά, δικαίωσες την επιλογή, να σου δοθεί. Δεν την πέταξες, την τίμησες, την έφτασες στα όρια της, χωρίς να την καταστρέψεις, χωρίς να την πουλήσεις, χωρίς να την ευτελίσεις. Χωρίς να ντρέπεσαι γι΄αυτήν. Ή για σένα. Να είσαι περήφανος. Γιατί ένιωσες, αγάπησες, μύρισες, γεύτηκες, πόνεσες, αγαπήθηκες, δημιούργησες…

Γιατί έζησες και τίποτα άλλο πια δε μένει.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

99 shares

See You In FB