Να ζεις όχι απλά να υπάρχεις

της Φραγκίσκας Στρούμπου

Δεν θέλω να ξυπνήσω μια μέρα και να νιώθω ότι η πλάτη μου είναι σκληρή και το σώμα μου πονάει λόγω μεγάλης ηλικίας και να αναρωτιέμαι πως τα έκανα όλα λάθος.
Δεν θέλω να κοιτάξω δίπλα μου και να δω το πρόσωπο κάποιου που είμαι λίγο ερωτευμένη- ή χειρότερα, κανενός- μόνο επειδή φοβόμουν αυτή τη μεγάλη αγάπη. Δε θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι και να περιπλανηθώ γύρω από το άδειο σπίτι μου που αναρωτιέμαι πότε ήταν ακριβώς όταν πέθαινα μέσα.
Και ίσως ο καθένας δεν αισθάνεται την αδρανή ζωή του ως ιό στην ουσία του, αλλά εγώ το κάνω.
Δεν είναι ότι δεν χρειάζομαι τη ρουτίνα ή ότι δεν χαίρομαι με κάποιες πτυχές της φυσιολογικής ζωής όπως το δείπνο στο τραπέζι για έξι και ένα φιλί στο μάγουλο όταν η αγάπη μου περπατάει μέσα από την πόρτα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό θα είναι η ζωή μου μέσα και έξω.
Η φυσιολογική ζωή θα είναι σαν να πασπαλίζει το ξεσκόνισμα των γωνιών του ελεύθερου πνεύματος του ανέμου που άφησα να με πάρει από τη μια περιπέτεια στην άλλη. Το να ζήσω ευτυχισμένη με αγάπη είναι το σχέδιο της ζωής μου.
Θέλω να εγκαταλείψω την μανία του υλισμού και να ζήσω μια ζωή με σκοπό. Θέλω να ταξιδέψω σε αυτόν τον όμορφο πλανήτη με τον άνθρωπο που μου αρέσει, να φτιάχνω αναμνήσεις, να σκοντάφτω κατά μήκος του δρόμου ελπίζοντας να αφήσουμε τους ανθρώπους και τα μέρη λίγο καλύτερα από ότι τα βρήκαμε.
Δεν νομίζω ότι αυτό προορίζεται για όλους, ούτε λέω ότι αυτό είναι ούτως ή άλλως ανώτερο από τη ζωή που ζουν οι περισσότεροι από εμάς. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι ο περιορισμός είναι σαν θάνατος στην ψυχή μου. Υπάρχουν μερικοί από εμάς των οποίων το δέρμα αρχίζει να ανατριχιάζει όταν σκεφτόμαστε να πηγαίνουμε στην ίδια δουλειά για 30 χρόνια, όπου στο τέλος της καριέρας μας θα είχαμε καταφέρει μόνο μια σύνταξη και μια κάρτα που μας αποχαιρετά.
Πραγματικά φτιάχνουμε τις ζωές που θέλουμε να ζήσουμε και λυπάμαι, μα δεν φοβάμαι και πολύ να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Θα βρω αυτή την όμορφη ουτοπική ζωή που ονειρεύομαι απλά επειδή είμαι αρκετά τρελή για να την κάνω.
Υπάρχει η εξής αλήθεια: μόνο όσοι είναι τρελοί βρίσκουν έναν τρόπο με τον οποίο άλλοι είπαν ότι δεν υπάρχει. Kαι ενώ δεν θα πατήσω ποτέ πάνω σε κάποιον για να φέρω τον εαυτό μου ψηλότερα, θα παρέλειπα έξω από την πραγματικότητα και σπάζοντας όλους τους κανόνες που αποσκοπούν να καταπνίξουν την γυναίκα που είμαι πραγματικά και την αγάπη που έχω βρει.
Τι συμβαίνει με τους στόχους της ζωής μου να ταξιδεύω σε αυτόν τον κόσμο βοηθώντας τους ανθρώπους; Ή ότι ονειρεύομαι να παρακολουθώ την ανατολή του ηλίου να βάφει το λαμπερό ουρανό, πορτοκαλί σε κάθε ήπειρο; H ζωή μου δε θα είναι πλήρης μέχρι να αγγίξω τα δάχτυλα των ποδιών μου σε κάθε ωκεανό που στροβιλίζεται στα μπλε και στα γκρι.
Η ζωή μου θα είναι για τη ζωή και την αγάπη και για το πώς θα βρω την ευτυχία ακολουθώντας την καρδιά μου.
Ίσως είμαι τρελή. Ίσως θα πρέπει να αλλάξω το σχέδιό μου πολλές φορές. Ίσως θα υπάρξουν ημέρες όπου θα αμφισβητώ τα πάντα, αλλά στο τέλος εκείνων των ημερών, καθώς βάζω το κουρασμένο κεφάλι μου κάτω, αν είμαι χαρούμενη και έχω αγάπη, δε θα ζούσα μάταια αυτές τις μέρες.
Υπάρχει ένας πόνος μέσα στην ψυχή μου που με ωθεί πέρα από τις συμβατικές παραμέτρους στο να ζήσω, πέρα από το κενό όπου μου είπαν να μην αποτολμήσω ποτέ, και εκεί ξέρω ότι η ζωή που είναι γραφτό να ζήσω με περιμένει. Η ζωή μου θα κριθεί με πόσες άλλες ζωές που έχω αγγίξει, ο σκοπός μου θα είναι σε πόσες καρδιές προκάλεσα να μεγαλώσουν να ωριμάσουν και θα αφήσω ένα μέρος μου μέσα σε κάθε ζευγάρι ματιών που χαμογελούν σε μένα.
Επειδή μερικές φορές συνειδητοποιούμε ότι είμαστε για περισσότερα από το να ακολουθούμε τους κανόνες.
Δεν έχω ταιριάξει ποτέ, και συνειδητοποιώ τώρα ότι οι μεγαλύτερες στιγμές θλίψης που έχω συναντήσει υπήρξαν όταν προσπάθησα να κάνω ακριβώς αυτό. Τα μάτια μου είναι μεγαλύτερα από το φεγγάρι και ενώ η καρδιά μου ξεχειλίζει σαν την ήπια θάλασσα, η αλήθεια είναι ότι η ψυχή μου είναι εξίσου βαθιά.
Τα λόγια μου μπορεί να μη μετακινήσουν τους ανθρώπους, αλλά θέλω να εμπνεύσω με τις πράξεις μου. Ίσως θα εξαφανιστώ για ένα ξόρκι, κάπου ανάμεσα στον ισημερινό και στην Χώρα του Ποτέ, αλλά δεν είναι επειδή αυτή η ζωή δεν είναι πραγματική, αλλά μόνο ότι επιλέγω να πιστεύω ότι η ζωή μπορεί πραγματικά να είναι αυτή η καταπληκτική.
Η ζωή πραγματικά μπορεί να είναι για να ζεις ευτυχισμένη με αγάπη – αν είμαστε αρκετά γενναίοι για να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι δυνατόν.
Ίσως κάποτε να μεγαλώνουμε σε ένα είδος συνείδησης και αγάπης που καθιστά αδύνατη τη στροφή.
Έχω δει πάρα πολλά για να το παίζω πάντα με ασφάλεια, με το «φυσιολογικό» πάλι και ενώ η φωτιά που έχω μπορεί να με καίει κατά καιρούς, δεν υπάρχει άλλος τρόπος για μένα να ζήσω παρά να το κάνω με όλη μου την καρδιά.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φραγκίσκα Στρούμπου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

45 shares

See You In FB