Να ζεις, να αγαπάς και να μοιράζεσαι

της Μαρίας Βασιλάκη

Καμιά φορά οι λέξεις σιωπούν. Οι άνθρωποι έτσι απλά βρίσκουν τις λύσεις στα προβλήματά τους χωρίς να χρειάζονται επεξηγήσεις. Έτσι συνέβη και με μας.
Ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν 3 χρόνια.
Ήμουν παιδί και ξύπνησα γυναίκα.
Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε τι είναι καλό για εμάς και τι όχι
Μεγαλώνουμε και διώχνουμε τις σκιές που σαν φαντάσματα μας σκεπάζουν
Και δεν θέλουμε πια να τσακωνόμαστε
Και αποζητούμε ηρεμία, γαλήνη, ισορροπία.
Μεγάλωσες κι εσύ και με ένιωσες παραπάνω
Αφουγκράστηκες τις ανάγκες μου και σαν παιδί με φρόντισες στην αγκάλη σου
Και ξάφνου είμαι τόσο γαλήνια σε έναν κόσμο κενό, χωρίς συναισθηματισμούς.
Κι η αγάπη μου με γεμίζει πληρότητα, σιγουριά, ασφάλεια. Σ’αγαπώ και κάθε μέρα θα το φωνάζω
Γιατί θέλω να το νιώθεις. Να ξυπνάς ευτυχισμένος πλάι μου
Έλεγες πως το για πάντα θέλει προσπάθεια
Κανείς δεν σου το εγγυάται ή φροντίζει γι’αυτό
Μα καμιά φορά είναι ωραίο να πιστεύουμε σε κάτι που θα μας δίνει κουράγιο να συνεχίζουμε
Ό,τι μας ενοχλεί να το διορθώνουμε
Κι έτσι να εξελισσόμαστε παρέα
Να ερωτεύεστε ρε! Να αγαπάτε και να μοιράζεστε
Γιατί σε τούτη τη ζωή περαστικοί είμαστε όλοι.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

81 shares

See You In FB