Να χαμογελάς

της Βαλίνας Τραϊκάπη 

Μην ανησυχείς καθώς περνάνε οι μέρες μου λες, μην ανησυχείς και μην κοιτάς το χθες.
Βούτα στην αγάπη πριν μείνει μόνο η στάχτη, κοίτα με στα μάτια και ένωσε κομμάτια.

Μην κρυφοκοιτάς κολυμπάω στο βυθό σου, μην κρυφοκοιτάς χάνομαι στο εγώ σου.
Πάρε το μαζί και φτιάξε κάστρο πάνω εκεί, άσε τα λόγια μου λες και φτιάξε την πληγή.

Και ύστερα μια βουβή στιγμή.
Ενός λεπτού σιγή.

Πιάνω πάλι το στυλό να σου γράψω για τη γεμάτη ευτυχία ζωή μου.
Ξάφνου τελείωσε το μελάνι.
Σαστισμένη πηγαίνω τρέχοντας στον καθρέφτη:

«Να χαμογελάς»

Ακόμα και στα δύσκολα εσύ θα με κρατάς, συμπληρώνει η σκέψη μου.
Σχηματίζεται πάλι η ευτυχία στο πρόσωπο καθώς στο μυαλό μου συλλαβίζονται τα λόγια του καθρέφτη. Γιατί όταν έχω εσένα, μπορώ να κάνω όνειρα τρελά, πολλά ταξίδια μακρινά, χωρίς άλλο κανένα.
Η ανεμελιά έχει πάρει τη θέση της ρουτίνας και ο ερωτάς μας καθημερινά μεθυστικός σαν το κρασί. Έμαθα να ξυπνάω και να κοιμάμαι δίπλα σου. Έμαθα να σε αγκαλιάζω όχι γιατί μου λείπεις αλλά γιατί το θέλω και έμαθες να με αγαπάς όχι γιατί το θέλεις αλλά γιατί το νιώθεις. Δειλά δειλά μπαίνουν οι ακτίνες του ηλίου από το παράθυρο και σχηματίζεται η σκιά σου στον τοίχο.

Η αναμονή του δωματίου έχει δώσει τη θέση της στην φαντασία και καλπάζει το μυαλό και πάλι στην αγκαλιά σου.

Και είναι και εκείνες οι μέρες, που ανοίγω το παράθυρο και θέλω να σε ρουφήξω και να μη σε παρατήσω, που θέλω να σου μιλήσω και να μη σταματήσω, που θέλω να αρχίσω και μη σε αφήσω.

Σε εσένα σταμάτησε η καρδιά.

Σε εκείνα τα πρώτα δευτερόλεπτα στο βαγόνι.
Στο κόκκινο κραγιόν που κόλλησε το μυαλό σου.
Στη ζωηρή φαντασία που ξεχείλιζαν τα μάτια σου.
Στα δευτερόλεπτα που τα βλέμματα μας συναντήθηκαν.

«Να χαμογελάς»

Γιατί ο κόσμος γίνεται πιο όμορφος.

Γιατί πλάι σου μπορώ να ξεδιπλώσω τις αδυναμίες μου και να γίνουν η δύναμη μου. Γιατί δε θέλω να αλλάξεις αλλά να δοκιμάσεις.
Γιατί καμία λέξη δε μπορεί να περιγράψει τη γεμάτη αγάπη ψυχή μου.

Μου τραβάς το χέρι και τραντάζεται όλο μου το είναι.
«Ξύπνα» μου λες και συνεχίζω να ονειρεύομαι μεθυστικά απογεύματα με τα χείλη σου να ταΐζουν όμορφα λόγια την αχόρταγη ψυχή μου. Ξεχασμένη πάνω σε ένα βράχο, μυρίζω τον αλατισμένο άνεμο που γρατσουνάει απαλά το κορμί μου καθώς εσύ προσπαθείς να αποθανατίσεις τη στιγμή. Ξεχνιέμαι για μια στιγμή και κοιτάω στο βυθό. Χάνεται για λίγο το βλέμμα μου θα ορκιζόμουν ότι σε είδα.

«Να χαμογελάς»

Αισθάνομαι την κάθε στιγμή και οι παλμοί μου ανεβαίνουν.. Νιώθω το κορμί σου που βιαστικά ξάπλωσε δίπλα μου και την ανάσα σου να γαργαλάει πονηρά το λαιμό μου καθώς τα χέρια σου αγκαλιάζουν το κορμί μου.

Δε θέλω να ξυπνήσω, γιατί όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν.
Δε θέλω να σε χάσω, γιατί οι στιγμές μας δυναμώνουν.

Όχι για όλους, αλλά για εμάς.

Γιατί…
Δε μπορείς να διεκδικήσεις αν δεν πολεμήσεις,
Δε μπορείς να έχεις αν δεν ποθήσεις,
Δε μπορείς να χτίσεις αν δεν γκρεμίσεις.

Γιατί…
Δε θα φτάσεις αν πρώτα δε χάσεις,
Δε θα πετύχεις αν αρχικά δεν αστοχήσεις,
Δε θα μ’ αγαπήσεις αν δεν εκτιμήσεις.

 

Υ.Γ «Αγάπησε πρώτα εσύ τον εαυτό σου, αν θέλεις να σε αγαπήσουν οι άλλοι».

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

412 shares

See You In FB