Να τη λατρεύεις και να τη διώχνεις

του Αντώνη Πουλινάκη

Είσαι όλη μου η ζωή
Μα με πληγώνεις, με πονάς
Το ξέρω μ’ αγαπάς
Μα δε μπορείς αλλιώς να το πας
Οι άνθρωποι δύσκολα αλλάζουν

Ξέρω πως δεν το θες
Προσπάθησα, σχεδόν για μια ζωή να σταματήσω τις πληγές
Τις πληγές από σένα -εσύ… που τόσο
μ’ αγαπάς
και λέω πλέον πως το κατάλαβα
Περίεργη που είναι η ζωή, να μην έχει λογική
Να «χτυπάς ό,τι αγαπάς»
Κι ύστερα ευκαιρίες να ζητάς
Κι εγώ γιατί είμαι εδώ;
Ποιος είμαι εγώ συνέχεια ευκαιρίες για να δίνω;
Δεν είμαι εδώ τα επαναλαμβανόμενα λάθη σου να καταπίνω
Την ξέρω την κακία
Κι εσύ δεν έχεις από αυτήν
Άκακη κι ανώριμη
Με βασάνισες μέχρι τέλους
Μα ξέρω πως μ’ αγαπάς
Το ήξερες πως εσύ κι εγώ
Σαν ένα σώμα απ’ το βυθό, μαζί ανάσα θα βρούμε
Μα αυτά τα λάθη σου, μονάχα κάτι είχαν να πούνε
Πως τα κοινά μας κορμιά δεν κατάφεραν απάνω να βγούνε
Θεέ μου μακριά πλέον θέλω να με πας
κι ας ξέρω αγάπη μου πως μ’ αγαπάς
εκεί που λουλούδια με αγκάθια δεν υπάρχουν
σε μέρη που η βροχή θα πέσει χωρίς ακτίνες ήλιου
εκεί που οι υπόγειες στοές δεν έχουν ίχνος φως -για να γνωρίζω που πραγματικά είμαι κι υπάρχω…
Στ’ αλήθεια με μπέρδεψες
Αλλά έμαθα πλέον
Κι όσο κι αν με πληγώνει που σ’ αφήνω
Μόνο σε ένα πράγμα θα μείνω
Πως σ’ αγαπάω μέσα στη μοναξιά μου
που την προτιμώ παρά να σ’ έχω κοντά μου…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αντώνης Πουλινάκης
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

68 shares

See You In FB