«Να μου χαμογελάς για να συνεχίζω να παλεύω…»

της Βαλίνας Τραϊκάπη

Απόγευμα Τρίτης,
Είναι διαφορετικά,
Το άγχος πλημμυρίζει το μέσα μου
Και η αγωνία σπάει στα δύο την απόσταση…
Παραλύει η σκέψη μου μπροστά στα δευτερόλεπτα που απομένουν,
Ο ιδρώτας παγώνει κάθε τι ζωντανό μέσα μου
Και οι δείκτες του ρολογιού μετράνε το λίγο που έμεινε…

Τα μάτια σου,

Ένας θησαυρός που τον βρήκα πεταμένο, σχεδόν ξεχασμένο στο δρόμο και θέλησα να ανακαλύψω τι κρύβεται πίσω από την καθαρότητα που έκρυβαν την πρώτη φορά που τα αντίκρισα.

Τα χείλη σου,

Μια θάλασσα που μπορείς να πλημμυρίσεις από ευτυχία και μια δίψα για ζωή που πνίγηκα και αναδύθηκα την πρώτη στιγμή που θέλησαν να έρθουν σε απόσταση αναπνοής δίπλα μου.

Η αγκαλιά σου,

Μια θέση που διψάω να κουρνιάζω το μικρό παιδί που ζει μέσα μου και ένα μέρος που μπορώ να δώσω πνοή σε κάθε τι που μέχρι τώρα όλοι προσπαθούσαν να στραγγαλίσουν με κάθε τρόπο.

Τα χέρια σου,

Κινητήριος δύναμη να αφήνω στην άκρη κάθε τι με στεναχωρεί και ένας κόμπος σφιχτά δεμένος που μου δίνει κουράγιο για τα δύσκολα που έρχονται ξέροντας το πόσο ιδανικά δένουν με τα δικά μου.

Κλείνω τα βλέφαρα μου και κάθε φορά που τα ανοίγω είσαι εκεί…

Τινάζω τους κόκκους της άμμου από το κορμί μου και εσύ φροντίζεις σχολαστικά να μου θυμίσεις πως τα δάκρυα της χαράς που έχουν πλημμυρίσει τα μάτια μου θα τα γεμίσεις με στιγμές για να βρίσκω κουράγιο όταν η απόσταση θα με γεμίσει με δάκρυα θλίψης…

Κοντοστέκομαι πλάι σου και τα χέρια μας μπλέκονται βιαστικά για να ξεζουμίσουν τα δευτερόλεπτα, δίνοντας ραντεβού κάθε μέρα δίπλα στο κύμα… Όσο εσύ διαβάζεις αναλυτικά κάθε εκατοστό πάνω μου , εγώ γεμίζω τη βαλίτσα μου με συναισθήματα, τακτοποιώντας τα για να μη πνιγούν ή ξεχαστούν τον χειμώνα που έρχεται… Βρίσκω στην τσέπη μου το εισιτήριο και μια βαθιά ανάσα έρχεται να μου θυμίσει να τρέξω να προλάβω να σε μάθω κι άλλο πριν φύγω, πριν περάσουν οι μέρες, πριν μου λείψεις πάλι…

Η ψυχή χοροπηδάει από ευτυχία και το μυαλό μου βάζει διαγωνισμό με το χρόνο ότι θα κερδίσει τη μάχη καθώς η Κυριακή έχει φτάσει και η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει ήδη αλλά εσύ συνεχίζεις να γεμίζεις κάθε δευτερόλεπτο και ας ξέρεις ότι οι μέρες έχουν περάσει.

Τις καλύτερες στιγμές λένε δεν προλαβαίνεις να τις απαθανατίσεις και θα συμπληρώσω ότι τις καλύτερες στιγμές προλαβαίνεις αλλά αυτό που νιώθεις δε μπορεί να φανερωθεί γιατί υπερχειλίζει των λίγων εκατοστών χαρτιού που προσπαθείς να το στριμώξεις.

Ήταν από την αρχή δύσκολο το μονοπάτι που διαλέξαμε, με αρκετά εμπόδια αμελητέα και μη αλλά δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι όσο ακούμε την ίδια μελωδία ευτυχίας, όσο θα σκουπίζεις τα δάκρυα από τα μάτια μου και θα σβήνουμε τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν… Άλλωστε οι άνθρωποι χάνονται όταν η προσπάθεια εγκαταλείπει και εσύ υποσχέθηκες να μου δείξεις τον ουρανό κάνοντας μάχες και εγώ υποσχέθηκα να σου χαμογελάω κάθε μέρα σε κάθε δευτερόλεπτο…

Δευτέρα…

Το κόκκινο κραγιόν πέφτει βιαστικά από την τσάντα μου… Το άγχος ψελλίζει να φύγω και οι δείκτες του ρολογιού ακούγονται σαν πομπή διωγμού όσο στον καθρέφτη χαράζεται μια και μοναδική φράση…

ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ…

Για να συνεχίζω να παλεύω μέσα μου με την επιθυμία να ιδωθούν τα μάτια μας ξανά και τα χιλιόμετρα που θα χρειαστεί να γράψουμε μέσα μας να σβήνουν κάθε τι κακό θα μπει στο μυαλό μας όσο θα περνάει ο καιρός…

Να μου χαμογελάς συνέχεια για να ομορφαίνουν οι μέρες μου,
Να με αγκαλιάζεις συχνά για να γεμίζω τα κενά της απουσίας σου,
Να με φροντίζεις για να παίρνω δύναμη όταν η απόσταση θα με λυγίζει,
Να με προσέχεις για μη νιώθω μόνη και αφήνομαι στα χτυπήματα της ζωής,
Να είσαι εσύ για να είμαι εγώ…
Υ.Γ. «Μόνο αν θες εμένα»

 

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

347 shares

See You In FB