Nα μη φοβάσαι, θα κλάψω εγώ

της Μαριλένας Κολλάρου

Μεγαλώνω με τις τύψεις σου,
κρατιέμαι από τα παθήματά σου.
Κάθε εφηβική σου απόρριψη
σχημάτιζε άλλοτε ναι κι άλλοτε όχι
στις δοκιμασίες 
που μου όριζε ο χρόνος.
Τώρα καταλαβαίνω, φοβάσαι 
γιατί η ζωή σε εξαπάτησε.
Νόμιζες μεγάλωσες,
άγγιξες λίγες σκιές.
Μα πως δεν ήταν μορφές αληθινές 
αργότερα το μάντεψες.
Τότε πείσθηκες ότι φοβάσαι.
Να μη φοβάσαι όσο θα ζω εγώ για εσένα 
και θα ονειρεύομαι με τα όνειρα
που μου δάνεισες
κάποτε,
σε μια αμμουδιά.
Με πλαστικά κουβαδάκια, εγώ
έφτιαξα κάστρο 
όμως χωρίς εσένα δεν θα έβρισκα ποτέ
είσοδο σε αυτό.
Για αυτό τοποθέτησες την πόρτα,
έτσι πατέρα; 
Κι έπειτα όλα εκείνα τα κοχύλια.
Επειδή το κάστρο μας
χρειάζεται να είναι κι όμορφο.
Μήπως και μας θαυμάσουν
προτού μας κλωτσήσουν.

Τις στιγμές τις φυσά ο άνεμος 
δίχως έλεος,
σαν κόκκους άμμου
σαν να μην υπάρχει νόημα,
σαν να τις νιώσαμε άδικα.
Εσύ φοβάσαι, να μη φοβάσαι.
Είμαι γυναίκα, μου επιτρέπεται.
Θα κλάψω για να ξεσπάσεις, εγώ.
Ονειρεύομαι για όλο τον κόσμο,
με ό,τι μπόρεσες και μου έμαθες,
να μη φοβάσαι
ονειρεύομαι εγώ.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Μαριλένα Κολλάρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

44 shares

See You In FB