Να μείνεις παιδί

της Βαλίνας Τραϊκάπη

Βαδίζω πάλι ανάμεσα σε σκέψεις, στο τότε και στο τώρα, στο εγώ και στο εσύ…

Πάλι σιωπή.

Τελικά ο άνθρωπος είναι μοναχική ψυχή με πολλά ήσυχα βράδια στη γεμάτη ζωή του. Γυρίζω τις σελίδες και θυμάμαι την παιδική μου ηλικία σαν ένα μουσικό κουτί που πάντα λαχταράς να το ανοίξεις και να το κουρδίσεις για να προλάβεις να ακούσεις τις ίδιες νότες. Τίποτα διαφορετικό και όμως τίποτα ίδιο. Κάποιες νότες στο πιάνο γαργαλάνε παιχνιδιάρικα ακόμα την ακοή μου χωρίς να καταλάβω πώς πέρασαν τα χρόνια, τόσο γρήγορα σαν τον άνεμο. Μη στραβώνεις τη μουσούδα σου απλά άσε την αθωότητα της σκέψης να σε καταβάλει. Λυγίζει ο δυνατός μου χαρακτήρας σκεπτόμενη οικογενειακές στιγμές, γιορτινές και μη, γεμάτος ο χώρος φωνές, χωμένη στη σπιτική θαλπωρή που μου λείπει τόσο έντονα τις τελευταίες μέρες. Σφίγγω τα δόντια κάθε φορά για να μην αφήσω το κενό της καρδιάς να κουρνιάσει στο ταξιδιάρικο μυαλό μου και να με πετάξει κάτω από το σύννεφο των σκέψεων.

Αναρωτήθηκες πότε ήταν η τελευταία φορά που είπες σ’ αγαπώ;

Όχι στους περαστικούς αλλά στις σταθερές μεταβλητές της ζωής σου. Σ’ εκείνους που πάντα θα σημαίνουν κάτι και η αξία τους θα μείνει αναλλοίωτη στο χρόνο. Εκείνα τα πρόσωπα που πάντα θα ανησυχείς και ας μη σ’ αφήνει η καθημερινότητα να τους ζήσεις και που η καρδιά σου θα λαχταρά να συναντήσει.

Μη σκουπίζεις τα δάκρυα σου και άσε την ψυχή να περάσει από τη θλίψη για να μπορέσει να αναγεννηθεί σε ένα πιο όμορφο αύριο. Θα κλάψω εγώ για εσένα για το μακριά που ζούμε και θα πονέσω για να σου λέω σ’ αγαπώ κάθε φορά που τα μάτια μου θα αντανακλούν την παρουσία σου.

Καρδιά από διαμάντι, αυτή είναι η μαμά μου…

Μαμά και όχι μάνα, αν θέλεις να νιώθεις την τρυφερότητά της, σπλάχνο και όχι παιδί της αν θέλεις να αισθάνεσαι μοναδικός ανάμεσα σε τόσο όμοιο κόσμο εκεί έξω. Γέμισε σαβούρα, κακεντρέχεια και μιζέρια αυτός ο κόσμος και με εξουθενώνει κάθε φορά που σκέφτομαι πόσο όμορφα και αγνά ζει ένα παιδί. Το μικρό παιδί, αυτό που δεν άφησε ο γονιός να μεγαλώσει γρήγορα και που θα νοσταλγεί για πάντα την παιδική του ηλικία.

Μη με σπρώχνεις…
Ονειρεύομαι πάλι…
Και είναι το σύννεφο στενό και η φαντασία τρελαμένη…

Στην ψυχή σου το ψιθυρίζω και όταν το ξεχνάς θα το φωνάζω.

Να μείνεις παιδί…

Μη βιάζεσαι να μεγαλώσεις, δε γυρίζει ο χρόνος πίσω. Μη διστάζεις να τολμήσεις, ποτέ κανείς δεν παρεξήγησε ένα παιδί, αντιθέτως η κοινωνία έχει τη δύναμη να κατακρεουργήσει όποιον μένει στάσιμο. Κάνε ένα βήμα παραπέρα αν είναι να γεμίσεις πληροφορίες ή να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου αλλά μη γίνεσαι αλαζόνας. Να είσαι κάθε μέρα όμορφος μέσα και έξω για εσένα , «οι άλλοι» ήταν και θα είναι πάντα πάντα τριγύρω. Εκτίμησε τη δύναμη και τις αδυναμίες σου, είναι άλλωστε στοιχεία της μοναδικής προσωπικότητάς σου και μην παλεύεις να ταυτιστείς με κάθε τι κυκλοφορεί εκεί έξω, σήμερα είναι αύριο δεν είναι, μην το ξεχνάς αυτό. Να πατάς πάντα γερά στα δικά σου πόδια, για να μην τρέχεις να πιαστείς στο μέλλον από σκάλες και σοβατεπιά μισοτελειωμένων ονείρων των διπλανών σου. Να βοηθάς τον συνάνθρωπό σου μη τύχει και σκοντάψεις και δεν έχεις που να κρατηθείς. Να μάθεις να ακούς ακόμα και αν δε θέλεις να βλέπεις και να μην προτρέχεις να μιλήσεις πριν καλά το σκεφτείς, μόνο έτσι θα γίνεις ο ενήλικας που ονειρεύεσαι.

Υ.Γ.  «Σε ένα κόσμο που έχει πάψει να ονειρεύεται, σε μια κοινωνία που διώχνει ή ακόμα χειρότερα σκοτώνει τα παιδιά της, στο αύριο που απειλητικά σε εκφοβίζει. Να γίνεις εσύ η αλλαγή που ονειρεύεσαι…»

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

11 shares

See You In FB