Να μεγαλώνουν οι εμπειρίες σου, όχι εσύ

της Λουκίας Πέτρου

Τα χρόνια περνάνε. Γλιστράνε από τα χέρια σα νερό. Κι εσύ βρέχεσαι και παρασέρνεσαι από την ορμή του. Αλλά δεν κρατιέται. Ούτε σταγόνα δε χαρίζει. Τρέχει βιαστικό. Ίσα που προλαβαίνεις να το αγγίξεις και μετά χάνεται.
Αλήθεια, χάνονται τα χρόνια σαν νερό; Κυλάνε και φεύγουν; Προλαβαίνουμε άραγε να κρατήσουμε λίγες σταγόνες, πριν χαθεί, πριν κυλήσει; Και κυρίως, προλαβαίνουμε να βραχούμε, πριν χαθούν και οι τελευταίες σταγόνες;
Σταγόνες που κυλάνε, που δε σταματάνε, που ξεγλιστράνε. Από τα χέρια και από τα μάτια σου. Δε μένουν στάσιμες, δε λογαριάζουν, δεν υπολογίζουν. Δεν περιμένουν. Εξατμίζονται, σκορπάνε, διαλύονται. Τυχερός αν προλάβεις να βραχείς, να νιώσεις τη δροσιά τους. Να νιώσεις.

Γιατί ξεγλιστράνε τα χρόνια μας τόσο γρήγορα; Πότε πλησιάσαμε στην άλλη πλευρά, που φάνταζε τόσο μακρινή πριν λίγο καιρό; Στην πλευρά εκείνη, που νιώθεις λίγο μεγαλύτερος από πριν, αλλά σίγουρα περισσότερο σοβαρός.
Έχει άραγε η σοβαρότητα ηλικία; Έχει όριο που το προσπερνάς και αλλάζεις; Κα αν έχει, τότε γιατί υπάρχουν άνθρωποι νέοι στο κορμί, μα γέροι στην ψυχή και το μυαλό; Μήπως η ψυχή ορίζει την ηλικία μας κι όχι το κορμί; Η διάθεση που κρύβουμε μέσα μας, να μαθαίνουμε, να νιώθουμε, να αγγίζουμε, να δημιουργούμε. Χωρίς όρια, χωρίς να αφήνεσαι στο νερό που σε παρασέρνει. Να κυνηγάς το αδύνατο, το λίγο που δίνει το πολύ. Να κυνηγάς. Να μη χορταίνεις, να λαχταράς. Να αποζητάς. Να διεκδικείς.

Μήπως τελικά η ηλικία θα έπρεπε να ορίζεται από τη διάθεσή και τη δίψα για ζωή, κι όχι από αριθμούς; Από εκείνη την ορμή που σε σπρώχνει να γευτείς, να χώσεις τα δάχτυλα σου στο νερό και να το πιεις μονορούφι, να μην αφήσεις ούτε στάλα να χαθεί. Ούτε σταγόνα να μη σου ξεφύγει. Μην πάει χαμένη και δεν ποτίσει τη ζωή σου, που διψά για το πολύ, για το λίγο, για το διαφορετικό, μα και για το ίδιο. Το καθημερινό, μα και το ασυνήθιστο. Για εκείνη την αστραπή, που θα φωτίσει και μετά θα σβήσει. Θα σκοτεινιάσει. Μα εσύ, θα έχεις προλάβει να τη δεις.

Όσο μεγαλώνω, το πεπερασμένο των αριθμών που μετράνε την ηλικία μου ξεθωριάζει. Και τη θέση τους παίρνει η συλλογή εμπειριών και το άπειρο των συναισθημάτων. Παλεύω να μη χάσω ούτε σταγόνα. Κλείνω τα χέρια μου να κρατήσω το νερό που κυλά, για να βραχώ όσο περισσότερο γίνεται.
Με την ορμή και την ένταση της διάθεσης μου κι όχι των χρόνων, που μου προσάπτουν οι αριθμοί και οι γύρω μου.
Για να συνεχίσω να κυλάω κι εγώ μαζί του. 

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

113 shares

See You In FB