«Μπορούσαμε να είμαστε»

της Φραγκίσκας Στρούμπου

Κοιτάζω ψηλά στον ουρανό απόψε. Απλά κάθομαι εδώ και αναρωτιέμαι για το που είσαι ή τι κάνεις. Είσαι με κάποιον αυτήν την όμορφη βραδιά του Σεπτέμβρη; Είσαι καλά; Θα ήθελα απλά να μάθω πως αισθάνεσαι. Πώς πάνε τα πράγματα αυτές τις μέρες. Με πονάει να είμαι έξω μόνη. Κάθομαι τη νύχτα βλέποντας τα αστέρια του φθινοπώρου και το φεγγάρι να συγκρούονται, χωρίς εσένα εδώ να συγκρουστείς μαζί μου. Το μυαλό μου αναρωτιέται και με βασανίζει με ατελείωτες σκέψεις που δεν κάνουν τίποτα, αλλά μου θυμίζουν τη μοναξιά μου χωρίς εσένα. Δε μπορώ πραγματικά να καταλάβω τι συνέβη μεταξύ μας. Δεν ήταν τίποτα;
Νιώθω σαν να φταίω για αυτό. Για να φύγεις μακριά και να με απομακρύνεις από τη ζωή σου. Ξέρω ότι χρειάζονται δύο για να εγκαταλείψουν μια σχέση. Ξέρω ότι χρειάζονται δύο για να εγκαταλείψουν την αγάπη στο τέλος της ημέρας. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να κρατήσω τον εαυτό μου από το να αναλάβω την ευθύνη ή να μεταφέρω αυτό το βάρος στους ώμους μου για τόσο πολύ καιρό. Υποθέτω ένα κομμάτι μου ξέρει. Ένα κομμάτι μου καταλαβαίνει τι δεν έκανα. Ή περισσότερο, τι έπρεπε να κάνω.

Το μόνο που ήθελες από μένα ήταν αγάπη. Το μόνο που ζήτησες από μένα ήταν να σου δώσω μέρη από μένα που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε ποτέ να δει. Να σε αφήσω και να σου δείξω ποια είμαι πραγματικά. Και με αυτό, απλά ήθελα να σε δεχτώ και να μάθω κάθε εκατοστό του ποιος είσαι κι εσύ. Για να μην υπάρχουν κρυφά πράγματα κάτω από την επιφάνεια για τον καθένα από εμάς. Δε θα υπήρχε τίποτα που να εμποδίζει τη σχέση ή την αγάπη μας για τον άλλον. Απλά ήθελε κάτι πραγματικό. Λυπάμαι πολύ που δε σου το έδωσα αυτό.
Θα έλεγα ότι προσπάθησα. Θα σου πω ότι τα έδωσα όλα και ότι απλά δε δούλεψε. Θα σου πω ότι είσαι πολύ περίπλοκος. Ότι απλά δεν ξέρω πώς να σε αγαπώ με τον τρόπο που θέλεις εσύ. Ένα μέρος αυτού μπορεί να είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι η πλήρης αλήθεια για το τι συνέβη. Αν και ίσως να μη γνωρίζω το λόγο για τον οποίο χωρίσαμε, γνωρίζω ότι δεν τα έδωσα όλα. Δεν έβαλα όλη μου την καρδιά σε εμάς ή σε εσένα. Κράτησα τα τείχη μου χτισμένα πολύ ψηλά και δε σου έδωσα την ευκαιρία να τα ρίξεις.
Συγγνώμη.

Θέλω να σε πάρω τηλέφωνο. Θέλω να σου γράψω ένα γράμμα και να σου το στείλω. Θέλω να σκίσω τους τσιμεντένιους τοίχους που έχω γύρω από την καρδιά μου. Γύρω μου. Θέλω να σε αφήσω, όπως ποτέ δεν έχω αφήσει κανέναν άλλον πριν. Είμαι έτοιμη να αγαπήσω και να αγαπηθώ άνευ όρων, απλά δεν ξέρω πού θα ξεκινήσω ή πώς να ξεκινήσω. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι αυτή τη στιγμή αισθάνομαι τόσο χαμένη, μου λείπεις τόσο πολύ που δεν μπορώ να λειτουργήσω.
Το μυαλό μου επικεντρώνεται πάντοτε σε ένα πράγμα. Αυτό, είσαι εσύ. Η καρδιά μου λαχταρά εσένα με έναν τρόπο που ποτέ δεν πίστευα ότι ήταν εφικτός. Ίσως μια μέρα θα το καταλάβω. Ίσως μια μέρα θα σταματήσω να έχω εμμονές με το «αν», και δε θα μετανιώνω. Ίσως μια μέρα θα επιστρέψεις και ίσως τότε μπορώ να σε αγαπήσω με όλη μου την καρδιά. Τι όμορφο μέλλον που θα ήταν για εσένα και για εμένα. Ίσως μια μέρα μπορείς να με συγχωρήσεις επειδή δε σου έδωσα την ευκαιρία να γίνεις ένας υπέροχος άντρας.
Μέχρι τότε, θα παραμείνω να σκέφτομαι ξανά και ξανά, τη θλίψη του τι θα μπορούσαμε να είμαστε.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φραγκίσκα Στρούμπου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

60 shares

See You In FB