Μουσική σημαίνει ελευθερία

της Μαίρης Τσιόικα

Ας υποθέσουμε πως είναι γυναίκα. Ας υποθέσουμε πως είναι μετρίου αναστήματος. Τα μαλλιά της έχουν αλλάξει ανά τους αιώνες όλα τα χρώματα και όλα τα μήκη. Τα μάτια της είναι μεγάλα και λαμπερά, με χρώμα απροσδιόριστο. Έχει δυο αυτάκια λεπτεπίλεπτα, τόσο καλοσχηματισμένα που θες να τις τα κλέψεις. Τα άκρα της είναι ντελικάτα, πάντα άβαφα και καθαρά. Είναι από εκείνες τις γυναίκες που καθώς περπατά, τραβά αμέσως τα βλέμματα, όχι γιατί είναι «γυναικάρα». Έχει κάτι μυστήριο κι αυτή είναι η ομορφιά της. Κανείς δεν μπορεί να της αντισταθεί. Ένα χαμόγελό της αρκεί, για να ζεστάνει ακόμη και την καρδιά  του μεγαλύτερου αγροίκου. Περπατά ανάλαφρα, σαν να χορεύει με καβαλιέρο τον άνεμο, που την ακουμπά σε κάθε της βήμα. Κυκλοφορεί συνεχώς και παντού. Τα πρωινά στα καφενεία και στις υπαίθριες αγορές. Τα μεσημέρια στα καφέ και τα μεζεδοπωλεία. Τα βράδια στα μπαρ και στις πλατείες.

Είναι από εκείνες τις γυναίκες, που βγαίνουν μόνες και καταλήγουν στο κέντρο μιας μεγάλης παρέας. Είναι αντράκι, τσαμπουκαλού μα και ευαίσθητη και γλυκιά. Κάνει παρέα με όλους ανεξαιρέτως, γυναίκες, άντρες, μικρούς, μεγάλους, μαύρους, άσπρους, κόκκινους, μπλε, πράσινους, πορτοκαλί κι όλοι τους την αγαπούνε και παθιάζονται μαζί της σχεδόν αμέσως. Φεύγει πάντα μόνη, με την υπόσχεση πως θα τους συναντήσει στην επόμενη γωνιά. Όλοι την φλερτάρουν, άλλοι πιο έντονα, άλλοι πιο ανιαρά, μα κανείς δεν μπορεί να την κατακτήσει. Δεν ξεχνά ποτέ κανέναν, είναι πάντα εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα. Δεν γερνά ποτέ, θαρρείς πως έχει ανακαλύψει το μυστικό της ζωής ή μια μυστήρια χρονομηχανή που άλλοτε την πάει πίσω και άλλοτε μπρος. Ακολουθεί την μόδα, την δημιουργεί, μα και την απορρίπτει.

Θα έλεγε κανείς πως είναι μάγισσα. Πως ζει σε έναν ψηλό πύργο, έναν ψηλό, ακατάστατο πύργο. Θαμμένο βαθιά σε ένα δάσος. Μένει μόνη, ολομόναχη και δεν φοβάται τίποτε και κανέναν. Ξυπνά πρώτη απ’ όλους και κοιμάται πάντα τελευταία. Κάτι μέσα μου λέει, πως είναι αθάνατη και παντοτινή. Το όνομα της είναι Μουσική, επίθετο δεν έχει, διότι επέλεξε να μην ανήκει πουθενά και σε κανέναν, ούτε στον ίδιο της τον εαυτό. Τώρα που το ξανασκέφτομαι ίσως είναι άντρας, ίσως πάλι όχι. Το βέβαιο είναι πως η Μουσική είναι ελευθερία και στην ελευθερία δεν υπάρχουν όρια, ούτε ταμπέλες, αυτή είναι και η μαγεία της.

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαίρη Τσιόικα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

66 shares

See You In FB