Μόνο σε μένα χρωστάω

της Λουκίας Πέτρου 

Δε μου χαρίστηκε ποτέ τίποτα. Ό,τι είμαι, ό,τι έχω κι ό,τι δίνω, ανήκει σε μένα. Τα δημιούργησα, τα έχτισα και τα απέκτησα μόνη μου. Δεν ζήτησα, αλλά και δεν πήρα. Τίποτα που δε μου ανήκε ή δε μου άξιζε, δεν έγινε δικό μου. Δεν ήθελα. Το μόνο που ήθελα, ήταν να χαίρομαι γι’ αυτά που η δύναμή μου, η θέλησή μου, το μυαλό και η σκέψη μου μπορούσαν να σηκώσουν. Χωρίς να απαιτήσω το άδικο, που δε θα άντεχα να γευτώ.

Μου χρωστάω ένα μπράβο. Ναι, εγώ σε μένα! Γιατί όλα αυτά τα χρόνια, πορεύομαι σταθερά κι όταν κοιτάζω πίσω, δεν κρύβω τις πράξεις μου σε γωνιές σκοτεινές. Δεν προσποιούμαι πως δεν είναι εκεί, δεν παραβλέπω για να μη βλέπω. Εκείνα, που δεν θα άντεχα να βλέπω.

Πήρα τις αποφάσεις μου και τις στήριξα. Ως εκεί που έπρεπε και μπορούσα να τις στηρίξω. Και τα λάθη μου, τα αποδέχθηκα κι αυτά. Δεν τα φόρτωσα αλλού. Δεν έκανα πως δεν υπήρχαν. Δε θα μπορούσα άλλωστε. Κάποια τα πλήρωσα τόσο ακριβά, που τα προσέχω, γιατί πλέον για μένα είναι πολύτιμα.

Αγαπώ αυτό που έγινα. Αυτό που στο τέλος κατέληξα. Τη διαφάνεια του μυαλού και της ψυχής μου. Δεν κρύβομαι. Δε σου κρύβομαι. Αυτό που δείχνω είμαι. Αν με χρειαστείς, είμαι εκεί. Αν με προδώσεις όμως, έφυγα. Αν με αγνοήσεις, επίσης. Και δε θα γυρίσω πίσω. Ούτε για να σε κοιτάξω. Αποδέχθηκα τις αδυναμίες μου κι έγινα πιο δυνατή. Άλλοτε παρασύρομαι απ’ αυτές κι άλλοτε παρασέρνουν άλλους. Σαν ένα ποτάμι, που κυλάει και συμπορεύεται με ότι αφήνεται να το πάρει μαζί του, στα ήρεμα νερά του. Δε θα σε βουλιάξει, δε θα σε πνίξει. Θα σε αφήσει να κολυμπήσεις στα δροσερά νερά του. Άλλοτε γρήγορα κι άλλοτε αργά. Για να μη βαλτώσεις. Δεν αντέχω τη στασιμότητα. Θέλω καθαρά νερά. Θέλω να μπορώ να βλέπω μέσα τους.

Μα αν προσπαθήσεις να μου αλλάξεις πορεία, να με βυθίσεις στη ρουτίνα σου, να με στερέψεις και να με μολύνεις, θα γίνω χείμαρρος. Δεν είμαι πλέον ρυάκι για να με ορίζεις. Δυνάμωσα. Αντέχω και χωρίς εσένα. Θα γίνω ακόμα πιο δυνατή και θα σ’ αφήσω πίσω. Δε σ’ έχω ανάγκη για να βρω ξανά το δρόμο μου. Ξέρω τις διαδρομές μου και τα πατήματα μου.

Το ποτάμι έχει μνήμη και θυμάται.

Και δεν αφήνει κανέναν να το ορίζει.

Όπως κι εγώ. Ορίζω τη ζωή και την πορεία μου. Εγώ αποφασίζω κι εγώ προχωράω. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν χρωστάω τίποτα και σε κανέναν. Παρά μόνο στη ζωή και στην ψυχή μου.

Στη ζωή μου εμπειρίες και στην ψυχή μου ηρεμία.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

101 shares

See You In FB