Μοναξιά

της Μαρίας Κωνσταντινοπούλου

Τα ανεμοδαρμένα χρόνια με βρήκαν μόνη

στο κιβώτιο των αναμνήσεων.

Άραγε υπάρχεις;

Έψαξα.

Μα έλειπες: ήσουν εδώ ή στο μυαλό μου ξανά;

Με πλάνεψαν οι Σειρήνες των ερώτων

που μου έταζες.

Μεθύσι γλυκό με κερνούσαν τα φιλιά σου.

Αποδέχτηκε λάθος η συνύπαρξις.

Των λαθών το τίμημα δε πρόφτασα

να λογαριάσω.

Μόνη, μόνη, μόνη.

Μια οικογένεια λέξεων με υιοθέτησε.

Την ξέρεις;

Είναι της μοναξιάς η φαμίλια

που με στοιχειώνει.

Δε σου χαρίζω την ελευθερία μου

ποτέ.

Ποτέ ξανά.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Μαρία Κωνσταντινοπούλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB