Μοναξιά

της Λίνας Κατσίκα

Είναι κάτι στιγμές μοναχικές, άδειες. Βουλιάζεις μέσα στο κενό σου το απύθμενο. Και δεν υπάρχει κανείς εκεί κοντά να σε κρατήσει, ν’ απλώσει ένα χέρι να σε τραβήξει. Κανείς. Περιμένεις. Ένα πρόσωπο, ένα χάδι, μια λέξη. Τίποτα. Κενό. Μια ησυχία βασανιστική. Ένας λυγμός ανεβαίνει στο λαιμό και σε πνίγει, ένας κόμπος σφιχτός, βάρος ασήκωτο στο στήθος. Μοναξιά. Η αίσθησή της πονά, πληγώνει. Ζεις χωρίς να νιώθεις, βλέπεις εικόνες που σου μοιάζουν ξένες, ασχημάτιστες κάποιες φορές, σαν τα μπερδεμένα κομμάτια ενός παζλ που δεν ξέρεις πώς να τα ταιριάξεις. Κι αυτό γιατί λείπουν τα σχέδια, τα χρώματα. Όλα μοιάζουν όμοια! «Μη φοβάσαι….είμαι εδώ», «Σ’ αγαπάω», «Χαμογέλα», λέξεις απλές, καθημερινές που δίνουν ζωντάνια, χαρά, που γαληνεύουν τις φουρτουνιασμένες ψυχές. Λείπουν όμως από σένα, από τη δική σου καθημερινότητα, Κι αυτό σε πληγώνει. Μα πιο πολύ σε πονά το γεγονός ότι εσύ όχι μόνο τις είπες, αλλά τις εννοούσες κιόλας. 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λίνα Κατσίκα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

74 shares

See You In FB