Μολυσμένες λέξεις

της Kate Hilverost

Λόγια.
Λέξεις που είπες, λέξεις που δεν λες. Και πάλι λόγια.
Έχω σταματήσει να πιστεύω στις λέξεις που ξεστομίζουν οι άνθρωποι μέσα στη μέρα. Τους ακούω με προσοχή κι άλλες φορές τους αγνοώ. Δεν τους πιστεύω. Δεν ξέρουν τι λένε ούτε και γιατί. Καλύπτουν το ψέμα, την αδιαφορία και τον εγωισμό τους μολύνοντας λέξεις. Όμορφες λέξεις που δημιουργήθηκαν για κάποιο λόγο. Λέξεις που άλλη σημασία έχουν κι άλλη τους δίνεις.
Σου χαμογελώ όταν μιλάς μα δεν σε πιστεύω.
Ούτε και τα γραπτά. Ακόμα πιο βρώμικα είναι τα γραπτά. Τα βλέπεις και χίλιες φορές, τα διαβάζεις για να σιγουρευτείς γι’ αυτά που κρύβουν. Αυτά που ξεστομίζεις όμως είναι αλλιώς, αέρας γίνονται, κυλάνε και φεύγουν, μετά από λίγο τα ξεχνάς. Έχεις όμως τη γεύση τους, είναι πικρή, σου έχουν αφήσει την αίσθηση ότι κάτι ψεύτικο σημαίνουν.
Όταν μιλούν με γρίφους και αινιγματικά; Αυτοπροστατεύονται, χτυπούν το καμπανάκι πως κινδυνεύουν, θέλουν να τους προσέξεις. Μην τους φοβάσαι κάτι καλό θα σου πουν.
Στις πράξεις όμως τους μετράω όλους, φίλους, εχθρούς και έρωτες. Στο θάρρος και στην τόλμη. Αλλά είναι άτολμοι οι άνθρωποι, δειλιάζουν και στα εύκολα και στα δύσκολα κι όλο ψάχνουν και βολεύονται. Μένουν σταθεροί, εκεί που είναι τα σίγουρα κι ας μην τα θέλουν γιατί τρέμουν να κάνουν βήματα που δεν ξέρουν που θα τους πάνε. Εκεί σας μετράω στην τόλμη και μακριά από τη σιγουριά του βέβαιου που στα μάτια μου είναι αβέβαιο.
Δεν δίνω ελαφρυντικά, δεν αντέχω τις συγγνώμες. Είναι σαν τις σειρήνες, σε παρασύρουν και πέφτει πάλι στα ίδια.
Μολυσμένες λέξεις… κι όλα αβέβαια.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Kate Hilverost
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

37 shares

See You In FB