Μίλα μου

της Φραγκίσκας Στρούμπου

Μερικές φορές, βρίσκουμε τον εαυτό μας κοιτάζοντας αυτόν που λατρεύουμε και αντί να μοιραζόμαστε αυτό που γυρίζει μέσα στο μυαλό μας, παραμένουμε κλεισμένοι και μόνοι με τις σκέψεις μας. Κρατάμε τα συναισθήματά μας ασφαλή κρυμμένα σε τσέπες και αποθηκευμένα με ασφάλεια σε αντίκες-μπαούλα με λουκέτα.
Αλλά, γιατί είμαστε τόσο απολιθωμένοι; Απόρριψη, εγκατάλειψη, άρνηση; Και αν ναι, δε θα θέλαμε να μάθουμε πώς νιώθει πραγματικά το πρόσωπο που νοιαζόμαστε, για μας; Στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε να χάσουμε. Αν σκεφτούμε ότι θα χάσουμε επειδή θα δείξουμε αγάπη, τότε, πραγματικά, αυτό το πρόσωπο δεν ήταν ποτέ γραφτό να γίνει δικό μας.
Όταν η αγάπη είναι στο παιχνίδι, δεν υπάρχει καμία απώλεια. Η αυθεντική αγάπη συνεχίζει να αγαπάει τρυφερά, από απόσταση, ανεξάρτητα από το αν έχει επιστραφεί ή εκτιμηθεί ή έχει γίνει αποδεκτή.
Επομένως, ήρθε η ώρα να σιωπήσουμε εκείνο το θορυβώδες, αγκυροβολημένο εγώ, καθώς η καρδιά μας πνίγεται στην αγάπη. Ήρθε η ώρα να πάρεις την βαθύτερη αναπνοή, να ξεπεράσεις το αποπνικτικό νερό, να τραβήξεις με θάρρος την καρδιά να την ανοίξεις και να μοιραστείς ό,τι φοβισμένα κρύβεις μέσα σου.
Η αληθινή ομορφιά δεν είναι εξωτερικά αντιληπτή. Δεν φαίνεται, αλλά αισθάνεται. Είναι μια ουσία. Μια ατμόσφαιρα. Μια αντανάκλαση της ψυχής ενός ατόμου.

Για εκείνον που αισθάνομαι την ομορφιά του:
Συνειδητοποίησα σήμερα ότι δεν σου είπα ποτέ πόσο όμορφος είσαι.
Δεν έχω ποτέ εξηγήσει την ηρεμία που βλέπω στο χρώμα του ωκεανού στα μάτια σου, την αποπλάνηση που κρατάς με την παραμικρή κίνηση των χειλιών σου ή πώς η τρυφερότητα της φωνής σου με ξυπνάει, με κλονίζει.
Είμαι τρομαγμένη κατά καιρούς. Συχνά δεν γνωρίζω πώς να σε αγαπώ, και αν και υπάρχουν εκατομμύρια ή περισσότεροι τρόποι που θα μπορούσα να σου δείξω, σκοντάφτω και ποτέ δεν βρίσκω τις σωστές λέξεις για να πω. Δυσκολεύομαι να περιγράψω ακριβώς τι κάνει η ομορφιά σου μέσα μου. Είμαι θολή όταν είσαι γύρω μου. Γοητευμένη, υπνωτισμένη και αμετάκλητα χαμένη κατά καιρούς.
Γι’ αυτό, τραβάω ενστικτωδώς, συστέλλω και προσπαθώ να κρύψω την υπερβολική καρδιά μου.
Είμαι δεμένη με πολύπλοκους κόμπους μαζί σου και δύσκολα μπορώ να το καταλάβω, αν και η καρδιά μου είναι ανοιχτή και ατρόμητα γενναία όταν είμαι με κάποιον άλλο. Αλλά είσαι διαφορετικός, κάποιος που δεν είμαι βέβαιη ότι θα καταλάβω ποτέ.
Συχνά δεν μπορώ να αναπνεύσω όταν σε κοιτάω. Η ύπαρξή σου με τραβάει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά κατά κάποιο τρόπο είχα ξεχάσει να σε ενημερώσω ότι είσαι απίστευτα όμορφος μέσα και έξω. Έχω ξεχάσει να σου πω ακριβώς τι κάνεις εσύ.
Δεν σου έχω πει πως η σκέψη των δαχτύλων σου που εντοπίζουν σιγά-σιγά την σπονδυλική μου στήλη με κρατάει ξύπνια, στοιχειώνοντας κάθε ώρα της νύχτας.
Είμαι μαγεμένη από την επαναστατική ψυχή σου, πως η φωτιά σου στρεβλώνει και διαταράσσει τον κόσμο μου.
Αλλά φοβάμαι ότι είμαι ευάλωτη, γι’ αυτό ξέχασα να σε ενημερώσω ότι η ωμή καταστροφική σου ομορφιά με κατέστρεψε για οποιονδήποτε άλλο.
Ακριβώς όπως είσαι, είσαι όμορφος σε μένα.
Συγνώμη που μου πήρε μέχρι τώρα να σου το πω.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φραγκίσκα Στρούμπου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

55 shares

See You In FB