Μια βόλτα στον παράδεισο

της Μαίρης Τσιόικα

Κρυφά αναζητώ το δικό μου παράδεισο, ανάμεσα σε δρόμους και πολυκατοικίες. Δεν προσμένω τις ατελείωτες πεδιάδες, τα ανθισμένα δέντρα και τον καταγάλανο ουρανό. Μονάχα μια γωνιά, ένα παγκάκι να ακουμπώ την ψυχή μου και να γαληνεύω. Έχω πάρει τους δρόμους και ψάχνω. Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος, γκριζωπός. Ομολογώ πως με γοητεύει αυτή η τσαλακωμένη όψη του. Έχει ένα κρύο ελαφρύ, αυτό που σε ωθεί να αναζητήσεις μια αγκαλιά, μια φτερούγα. Τα πρώτα πλεκτά πουλόβερ κάνουν την εμφάνισή τους, η υφή τους φαίνεται τόσο απαλή και ζεστή, θα ήθελα να έχω μια ντουλάπα γεμάτη από αυτά και όταν χειμωνιάζει, έτσι μικρόσωμη που είμαι, να χώνομαι εκεί μέσα με το βιβλίο μου και να ‘χω τη δική μου φωλιά, τον πρώτο μου παράδεισο.

Έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει, λίγο πιο νωρίς απ’ ότι πριν κι αυτή είναι η αγαπημένη μου ώρα. Να περπατώ ανάμεσα στα ζεστά καφέ της πόλης και να παρατηρώ τον κόσμο σε παρέες, να πίνουν τον καφέ τους, να γελούν, να διαφωνούν. Σαν θέατρο φαντάζει στα μάτια μου. Στέκομαι μερικά λεπτά και παρατηρώ, μα έχω δρόμο ακόμη. Οι λάμπες στους δρόμους καλωσορίζουν την νύχτα, ντυμένες στα χρυσά. Τα αυτιά μου διψούν για μουσική. Υπάρχει ένα σπίτι στην πόλη, που όταν έχει τα παράθυρα ανοιχτά, κοσμεί την γειτονιά με ήχους. Αν είμαι τυχερή θα είναι και σήμερα ανοιχτά κι ας έχει κρύο. Ακολουθώ τη γνωστή διαδρομή για τον τελικό μου παράδεισο. Σε μερικά λεπτά θα είμαι εκεί. Τα μαγαζιά κλείνουν και οι δρόμοι αρχίζουν σιγά σιγά να αδειάζουν. Σαν να έχει συνωμοτήσει το σύμπαν να φτάσω στον τελικό μου προορισμό ήσυχα, για να ακούγεται πιο καθαρά ο ήχος από το παράθυρο.

Μια τελευταία στροφή και είμαι εκεί. Τα παράθυρα έχουν φως, μα είναι κλειστά. Η γειτονιά είναι ήσυχη κι αυτό κάπως με τρομάζει. Βγάζω το κινητό από την τσέπη κι αναζητώ τον αριθμό του. «Άνοιξε το παράθυρο» του φωνάζω. Λίγο αργότερα το παράθυρο ανοίγει, η μορφή του αχνοφαίνεται και η μουσική αμέσως αναπηδά απ’ το μπαλκονάκι της οικοδομής. Χαμογελώ, βγάζω τα κλειδιά και ανεβαίνω στον τελικό μου παράδεισο. Μπροστά στο παράθυρο να ακούω μουσική, κάτω από μια φτερούγα και να κοιτώ την πόλη καθώς σκοτεινιάζει.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαίρη Τσιόικα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB