Μια βαθύτερη δέσμευση

της Βάσιας Καλαϊτζόγλου

Μετά την τελευταία μας τυχαία συνάντηση τώρα βουτάω στα βαθιά!
Σε αφήνω να κάθεσαι απέναντί μου και στο παγωμένο πρόσωπό μου να βλέπεις την επιθυμία να ουρλιάξω.
Δε μου λείπει το σκοτάδι που μου χάρισες, που φοβισμένος πάλευα να βρω το φως και εσύ αγέρωχα με κοιτούσες. Μου λείπει η αίσθηση που μου γέμισε το σκοτάδι σου. Δε μιλούσες, όμως ήξερα τι λες. Δε σε κοιτούσα στα μάτια, όμως ήξερα πως κοιτούν το πάτωμα, το ένιωθα, το ξέρω!
Σε εσένα αγάπησα τη ζωή που για δευτερόλεπτα με άφηνες να εισπνέω στο θάνατο που ζωγράφισες περίτεχνα για μας! Το τέλος το ξέραμε και οι δυο ποιο θα είναι το είχαμε σχεδιάσει στις τρεμάμενα φοβισμένες αγκαλιές μας, ξεχάσαμε να βρούμε την αφετηρία και αρχίσαμε τον πόλεμο χιλιόμετρα μακρυά! Δε θα σε σκοτώσω μέσα μου, θα σε αφήσω να ζεις στο θάνατο που άφησες στην πόρτα μου ως τελευταία ανάμνηση. Φεύγοντας θα ανάψω τα φώτα να δεις τον παράδεισο που ήθελες να κάψεις και θα υποκλιθώ στην έμπνευση που μου έδωσες για ζωή.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βάσια Καλαϊτζόγλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB