Μια βαλίτσα γεμάτη αγάπη

της Αναστασίας Μιγδάνη

Διπλωμένα ρούχα, ατσαλάκωτα και περιποιημένα. Το ένα πάνω στο άλλο, με τη σειρά, οργανωμένα. Όλη της η αγάπη στριμωγμένη σε μία κόκκινη βαλίτσα. Όλες του οι αναμνήσεις στριμωγμένες στην ίδια βαλίτσα.

Αλήθεια, στριμώχνεται η αγάπη; 

Αλήθεια, χωράνε οι αναμνήσεις;

Σε μία βαλίτσα…

Όλο το απόγευμα ετοίμαζε τα πράγματά του με στοργή. Προσπαθούσε ανάμεσα στα πουκάμισα και τα παντελόνια,να τοποθετήσει τη φροντίδα της. Να την πάρει μαζί του να τον προσέχει. 

Συνέχισε να τακτοποιεί την βαλίτσα. Τα χέρια της, χάιδευαν τρυφερά τα ρούχα του, καθώς τα τοποθετούσε. Προσπαθούσε να κρατήσει κάθε τους στιγμή. Να τον κλείσει στην χούφτα της.

Το βλέμμα της έψαξε το εσωτερικό, προσπαθώντας να βρει μια γωνιά να χωρέσει κι η ίδια μέσα της. Να ταξιδέψει μαζί του. Να μη χρειαστεί να μείνει πίσω μόνη της. Δεν ήθελε να ζήσει κι άλλο αποχαιρετισμό.

Από μικρή τους σιχαινόταν. Δεν γούσταρε να αποχωρίζεται ό,τι αγαπούσε. Είχε όμως πάντα την δύναμη να τους αντέχει. Αυτό την έσωζε από πολύ πόνο.

Χάιδεψε με το βλέμμα το περιεχόμενο της βαλίτσας και αργά-αργά άρχισε να την κλείνει. Όλα στην εντέλεια.

«Άραγε, όταν την ανοίξει, θα νιώσει την αγάπη που στριμώχτηκε μέσα της;», αναρωτήθηκε κουμπώνοντας το φερμουάρ.

Με τις άκρες των δαχτύλων της, την άγγιξε τρυφερά. Ευχήθηκε να είναι ο τελευταίος αποχωρισμός τους και σκούπισε ένα δάκρυ που προσπαθούσε να ξεφύγει. Χαμογέλασε δειλά στον εαυτό της και ένιωσε την ελπίδα για κάτι καλύτερο, να σκάει μέσα της. 

«Όταν γυρίσει με το καλό, θα την πετάξω την βαλίτσα. Εξάλλου, πάλιωσε», σκέφτηκε και άνοιξε την πόρτα.

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Μιγδάνη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

46 shares

See You In FB