Μια θύελλα δράσεων και αντιδράσεων

της Βαλίνας Τραϊκάπη 

Εθισμένη στον ανεκπλήρωτο έρωτα, σε εκείνον που παραμένει ακόρεστος στο χρόνο, σε όλα αυτά που δε βρίσκουν τέλος ή ρουτίνα στο διάβα τους, σε κάθε τι που έχει χτύπο σε κάθε δευτερόλεπτο.

Σε κάθε τι που συνοδεύει το όνομά σου…

Χαμογελάς αλλά δεν ξέρεις ότι γεμίζω πάλι τις σημειώσεις με αυθόρμητες σκέψεις των στιγμών μας. Νιώθω τη δόνηση που εκπέμπει η ενέργειά σου κάθε φορά που ξεκινάω να γράψω κάτι και με παρασέρνεις.

Μια θύελλα δράσεων και αντιδράσεων…

Πάνε μέρες που το δίπλα σου είναι το μακριά σου.
Γλυκόπικρη πλέον η γεύση των φιλιών σου.
Λες και καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει αλλάξει και ξαφνικά τα αναποδογυρίζεις όλα.
Και φέρνεις πάλι το χαμόγελο στα χείλη μου.

Γιατί δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω…

Και όταν δε θέλεις απαγορεύεται να δηλώνεις ερωτευμένος. 
Είναι αμαρτία να στέκεται δίπλα στο όνομα κάποιου αυτό το συναίσθημα χωρίς να το νιώθει.
Να ανεβαίνεις τα σκαλοπάτια χωρίς να σε εξυψώνει αυτό που νιώθεις.

Και έτσι γίνεται με μιας…
Μια θύελλα δράσεων και αντιδράσεων…

Όχι σου λέω όχι, πάντα αυτό που μας ενώνει θα παίζει κρυφτό μέσα στην καρδιά μας για να μπορούμε αύριο να έχουμε να λέμε ιστορίες…
Για το πώς κρατήσαμε αναμμένη τη φλόγα και δε σβήσαμε στο πρώτο δύσκολο σκαλοπάτι…
Είναι δύσκολο θαρρώ να χτίζεις το αύριο χωρίς να ξέρεις τι θα σου προκύψει αλλά είναι πολύ εύκολο να σου πω πλέον σ’ αγαπώ… Με όλο το βάρος που φέρει αυτή η λέξη όταν στην ψιθυρίζω το βράδυ που λέμε καληνύχτα…

Γεμίζουν τα χείλη μου και τα υγρά μου μάτια γυαλίζουν κάθε φορά που λέω το όνομά σου ή σκαλίζω φωτογραφίες μας. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι για το γολγοθά που περνούσαμε μέχρι προ λίγου και αν όντως μας άξιζε. Δε θέλω να αλλάξω κάτι, αλλά έβλεπα γύρω μου τόσους ανθρώπους μαζί και τόσο μόνους και αναρωτιόμουν εμείς που ήμασταν μόνοι αλλά τόσο μαζί γιατί έπρεπε να περάσουμε όλο αυτό το από μακριά.

Έχοντας μαζί σου πλέον να μετρώ μέρες και νύχτες παραπάνω από απλές συναντήσεις κατάλαβα ότι εκτίμησα πιο πολλά πράγματα έτσι. Αγάπησα τον εαυτό μου για να τον παραδώσω σε εσένα και εσύ άπλωσες τα χέρια σου γιατί δε βάλαμε ποτέ ταμπέλες και ονόματα. Φτιάξαμε το μαζί άθελα μας αλλά ταυτόχρονα το θέλαμε τόσο πολύ που ήταν αδιανόητο να ζήσουμε μακριά ο ένας από τον άλλον. Γεμίζαμε τις μέρες στο μακριά από το εμάς και το από κοντά φάνταζε τόσο λίγο ακόμα και αν κράταγε μέρες.

Μη γελάς ακόμα μετράω μέρες αλλά αντίστροφα, μετράω εκείνες που είμαστε μαζί και δε θα τελειώσουν αύριο αλλά αρχίζουν σήμερα και μηδενίζοντας τα μεσάνυχτα θα ξαναρχίσουν αύριο, όχι γιατί θα βάλουμε μια νέα αρχή αλλά γιατί μ’ αρέσει τόσο πολύ που δε συναντιόμαστε για λίγες ώρες ή εικοσιτετράωρα που μετράω κάθε μέρα από την αρχή. Το ημερολόγιο έτσι δεν έχει πλέον κάτι να φοβάται μόνο τις ώρες που είσαι για λίγο μακριά και πάλι μου λείπεις…

Γιατί έμαθα να σε έχω ανάγκη…
Γιατί έμαθες να μου δίνεις αυτό το κάτι…
Γιατί είσαι Εσύ…
Γιατί είμαι Εγώ…

Γιατί μαζί μπορούμε να κάνουμε τα όνειρα πραγματικότητα και ας έπαψε ο κόσμος να πιστεύει σε όμορφες ιστορίες. Γιατί κανείς δεν είναι εμείς και εμείς δε θα γίνουμε κανείς. Για ένα όμορφο σήμερα και αύριο που φτιάχνουμε κάθε φορά που οι δυο κόσμοι μας συναντιούνται.

Υ.Γ. «Μην πιστεύεις στα παραμύθια αν δεν έχεις σκοπό να προσπαθήσεις για να τα δημιουργήσεις και μην προσπαθήσεις για τη δημιουργία τους αν δεν έχεις σκοπό να τα πιστέψεις».

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

100 shares

See You In FB