Μια συγγνώμη

της Kate Hilverost

Έχω ακούσει αμέτρητα συγγνώμη στη ζωή μου, αμέτρητα.
Δεν συγχώρεσα ούτε ένα, ούτε ένα.
Λόγια μεταμέλειας, κλάματα, φωνές και παρακάλια, αμέτρητα, ούτε ένα δεν έχω συγχωρήσει.
Έσκυβα το κεφάλι, δεν μιλούσα, δεν αντιδρούσα, ούτε το σώμα ούτε το μυαλό. Κανένα συναίσθημα. Άκουγα, μονάχα άκουγα.
Δεν πίστευα, ούτε λέξη δεν πίστευα ούτε και τώρα που μεγάλωσα πιστεύω.
Κάποτε έλεγα δεν πειράζει, πως δεν πειράζει, πειράζει. Η συγγνώμη σας με πειράζει.
Δεν σας πιστεύω, το χειρότερο δεν σας εμπιστεύομαι.
Αν σε αυτή τη ζωή τουλάχιστον ήμασταν όλοι μια στάλα πιο ειλικρινείς καμία συγγνώμη δεν θα ακούγαμε κι αν τύχει και ακούγαμε δεν θα μας πλήγωνε.
Μας πονάει όταν η συγγνώμη ξεστομίζεται και βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι δεν είναι από καρδιάς.
Τη στιγμή που στέκεσαι μπροστά μου και μου ζητάς συγγνώμη είναι από φόβο. Την οργή φοβάσαι και ζητάς έλεος. Όχι από μένα, θεός δεν είμαι, συγχωροχάρτι δεν δίνω.
Πολλές φορές ανακάλυψα την αλήθεια πίσω από το ψέμα. Δυο λόγια μονάχα θα σου πω «Άθελα μου έμαθα την αλήθεια που έκρυβες, που μου έκρυβες.
Ένα κοινό για όλους μυστικό που εγώ δεν έπρεπε να μάθω.
Μη μιλάς. Δεν θέλω να σε ακούσω. Βλέπω. Ξέρω πολύ καλά τι βλέπω.»
Όχι συγγνώμες, όχι παρακάλια. Δεν έχω μάθει να συγχωρώ.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Kate Hilverost
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB