Μια συναισθηματική αταξία

της Βαλίνας Τραϊκάπη

Ο οργασμός της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα.
Είτε πονάς, είτε αγαπάς.
Γέμισε ο τόπος καρδιές και αφιερώσεις τη στιγμή που η κοινωνία πολλαπλασιάζει το μίσος και οι άνθρωποι αρνούνται πεισματικά να νιώσουν.
Το πρόσωπο σου θυμίζει συννεφιασμένη Κυριακή καθώς το χαμόγελο χαροπαλεύει ανάμεσα στην καρδιά και τη λογική. Έχεις τη λάμψη του ερωτευμένου στο πρόσωπο σου μα τα μάτια σου σκιαγραφούν την ατέρμονη θλίψη του πληγωμένου. Τα λόγια σου κοφτά και τα γραπτά σου ατελείωτα.

Μια συναισθηματική αταξία…

Ένας άνθρωπος μόνος, μήτε όνομα μήτε επίθετο. Μια παρουσία γεμάτη απουσία. Τα τείχη της καρδιάς γκρεμισμένα περιμένοντας να πλημμυρίσουν αγάπη και μια αγκαλιά που θυμίζει σουρωτήρι από τους περαστικούς, γεμάτη κενά, μπάζει από παντού.

«Πνίγομαι» φωνάζει αυτός που πονά, «Δώσε μου πνοή» αυτός που αγαπά.

Κοιτάζω άλλη μια φορά παλιές φωτογραφίες για να καταλάβω αν η πληγή έρχεται από το παρελθόν ή το μέλλον βρίσκει εμπόδια στο παρόν.
Καμία εξήγηση…
Συναισθηματικά κενή, λογικά νεκρή…

Συγνώμη…
Για όλα τα δάκρυα που κύλησαν πάνω στο πορσελάνινο δέρμα σου.
Για τα χαμόγελα που σε έκανα να βιώσεις και τα πήρα πίσω με τον αυθορμητισμό μου.
Για τα συναισθήματα που μου χάρισες και ξεκληρίστηκαν από το ίδιο σου το είναι.
Για την ευτυχία που γεννήθηκε από τον πόνο και για τον πόνο που έφερε η ευτυχία.
Για τη συνάντηση μας που δεν έβγαλε όπου όρισε το πεπρωμένο.
Για το «μαζί» που έγινε «από μακριά»…

(Για δευτερόλεπτα πνίγηκα στο κλάμα, μα θα συνεχίσω λίγο ακόμα)

Που εσύ αφέθηκες σε μια κομπάρσα «Πηνελόπη» και εμένα με περιμάζεψαν οι μνηστήρες περιμένοντας να υποκύψω στις επιθυμίες τους.
Που κλεισμένη στο νοσοκομείο ικέτευα να σε δω και ας πεθάνω ενώ εσύ μου χάριζες με το σταγονόμετρο λίγες λέξεις να έχω για παρέα αντί να μου κρατάς το χέρι…
Που γεμίσαμε έντονες αναμνήσεις τις ζωές μας μα η αγάπη μας δεν έφτασε ποτέ εκεί που πήγαμε εμείς…
Σε ξερίζωσα και σε δίνω πλέον πληγωμένη στην ερωτευμένη Πηνελόπη σου.
Με χάρισες απλόχερα σε ένα αύριο κενό από εσένα μα γεμάτο από εμένα.

Υ.Γ. «Σε έδιωξα μακριά με την υπόσχεση να μη σε μισήσω ποτέ. Με μίσησες γιατί δεν είχες τα κότσια να με αγαπάς».

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

103 shares

See You In FB