Μια στιγμή

της Αναστασίας Βούλγαρη

Μια στιγμή. Μια στιγμή αρκεί. Όλα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια στιγμή. Το ξέρεις και το ξέρω. Αλλά δεν το βάζεις στο νου σου. Ίσως δεν σε νοιάζει κιόλας. «Σε εμένα θα συμβεί;», σκέφτεσαι και με απόλυτη βεβαιότητα απαντάς «αποκλείεται». Φτάνει μόνο μια στιγμή για να καταλάβεις πως ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα. Πως τα χρόνια κυλούν, σε ακουμπούν γλυκά και εξαφανίζονται. Όλοι οι μεγαλύτεροι το έλεγαν, μα ποιος τους άκουγε. «Πότε θα μεγαλώσεις, ούτε που θα το καταλάβεις». Αλλά κανείς δεν έδινε την σημασία που έπρεπε στα λόγια αυτά. Ώσπου, έρχεται αυτή η στιγμή και σου τα ανατρέπει όλα. Μέχρι πριν, έτρεχες, ανησυχούσες, προβληματιζόσουν για όλα. Για το σπίτι, τη δουλειά, το παιδί, τη γυναίκα, τους γονείς, τους φίλους, τις υποχρεώσεις, τους λογαριασμούς ακόμα και για το σούπερ μάρκετ. Και τελικά; Συνειδητοποιείς πως μόνο έτρεχες για να τα προλάβεις όλα. Ακούς; Έτρεχες. Ούτε ένιωθες, ούτε ζούσες. Στην πραγματικότητα δεν έμενες απόλυτα αφοσιωμένος σε κάτι. Όλοι σε γεύονταν από λίγο. Έδινες τον εαυτό σου από λίγο. Και αυτό όχι γιατί δεν ήθελες να δοθείς σε κάτι ολοκληρωτικά, αλλά γιατί ήθελες να είσαι σε όλα. Όλα να είναι τέλεια. Άραγε, γίνεται αυτό; Ώσπου, φτάνει αυτή η μέρα που αντικρίζεις τα μάτια του παιδιού σου, τα οποία δεν έχουν αλλάξει τον τρόπο που σε κοιτούν, αλλά τώρα πια είναι τα μάτια ενός ενήλικα, ενός ώριμου ανθρώπου. Και συλλογιέσαι τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια και δεν μπορείς να θυμηθείς τον εαυτό σου μέσα εκεί. Και αυτό σε κάνει να τρομάζεις. Και ξέρεις γιατί; Γιατί έτρεχες και οι στιγμές του παιδιού σου περνούσαν από δίπλα σου και δεν προλάβαιναν να σε αγγίξουν. Ήθελες πάντα να τα έχεις όλα υπό έλεγχο, να μην τους λείπει τίποτα. Όμως, στην πραγματικότητα αυτό που τους έλειπε περισσότερο από όλα, ήσουν εσύ. Χωρίς όλα εκείνα τα αγαθά μπορούσαν να ζήσουν, χωρίς εσένα δίπλα τους, όχι. Εσένα χρειαζόντουσαν και τίποτα άλλο. Μόνο μαζί τους μπορείς να μάθεις να ζεις αληθινά και να νιώθεις. Να νιώθεις συναισθήματα που να γεμίζουν την ψυχή σου ευτυχία. Μόνο τότε θα καταλάβεις πως όλα τα άλλα, δουλειές, καριέρες, υποχρεώσεις δεν έχουν την παραμικρή αξία. Αυτά έρχονται και παρέρχονται. Το μόνο που κάνουν είναι να απαιτούν και να ρουφούν από εσένα. Ενώ, όλοι οι άλλοι, οι δικοί σου άνθρωποι, όπως τους αποκαλείς και η ψυχή σου γεμίζει δύναμη, θέλουν μονάχα να σου δώσουν. Και όταν αυτή η στιγμή θα ξανάρθει και θα σου χτυπήσει την πόρτα, θα είσαι έτοιμος να την αντιμετωπίσεις. Μόνο μαζί τους. Ενωμένοι. Η αγάπη και η στήριξη τους θα είναι τα όπλα σου. Αρκεί να είσαι πλάι τους. Να τους αφήσεις να είναι κοντά σου. Γύρω σου. Γιατί ξέρεις τι νικά τον θάνατο; Η ενωμένη οικογένεια. Μπροστά της τρέμει σαν μικρό παιδί, φοβάται και χάνεται.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Βούλγαρη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB