Μία σταγόνα δηλητήριο

της Λουκίας Πέτρου

Γιατί μας ενδιαφέρει τόσο πολύ η γνώμη των υπολοίπων; Γιατί δίνουμε τόση σημασία στην εικόνα που δημιουργούν για την προσωπικότητά μας, γνωστοί ή και άγνωστοι προς εμάς; Πόση αξία δίνουμε τελικά, σε ανθρώπους που ίσως και να μη γνωρίζουμε, επιτρέποντας τους να εισβάλλουν στη ζωή μας και να διαμορφώνουν την άποψή μας για τον εαυτό μας; Και εν τέλει, γιατί προσδίδουμε τόση σημαντικότητα σε ελάχιστες αρνητικές απόψεις κι όχι σε πλήθος αντίστοιχων θετικών;

Μήπως πίσω από όλα αυτά, κρύβεται η ανάγκη μας να γινόμαστε αρεστοί και αποδεκτοί από όλους; Χωρίς να εξετάζουμε την ικανότητα τους, να κρίνουν με κρίση ορθή κι όχι ορμώμενοι από προσωπικές ή μη εμπάθειες, αδιαφορία ή ακόμα και φθόνο για τα πεπραγμένα μας. Πόση ανασφάλεια και έλλειψη αυτογνωσίας κρύβουμε άραγε, πίσω από την ευκολοπιστία μας στην καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη κριτική και σχολιασμό που μας ασκείται. Χωρίς να εξετάζουμε τα κριτήρια, βάσει των οποίων οι άνθρωποι διαμορφώνουν και διατυπώνουν τη γνώμη τους για τους γνωστούς τους ή και μη. Αποδεχόμενοι δίχως κρίση, τις κρίσιμες για εμάς, απόψεις αυτών. Έστω και μία αρνητική άποψη, μπορεί να μας επηρεάσει πολύ περισσότερο από πλείστες άλλες θετικές. Μία σταγονίτσα μπορεί να μολύνει, ολόκληρο ωκεανό. Και να μας πνίξει.

Πόση δύναμη κρύβει τελικά, μία σταγόνα δηλητήριο…

Από τη γέννηση του κόσμου, η ομαδικότητα είναι από τα βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φυλής. Η ανάγκη του ανήκειν, υπερνικά την ανάγκη του γνώθι σ΄αυτόν. Φοβόμαστε την αρνητική γνώμη που εκφέρουν οι γύρω μας, μήπως και απομονωθούμε από την ευρύτερη κοινωνική ομάδα. Μήπως κριθούμε, χλευαστούμε και εν τέλει αποκλειστούμε από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Ίσως γιατί δεν έχουμε την αυτογνωσία του εαυτού μας. Να εντοπίζουμε και να διορθώνουμε τις αδυναμίες μας. Τις ατέλειες μας. Να συμπληρώνουμε τα κενά μας. Ίσως γιατί τελικά θέλουμε να πιστεύουμε, πως δεν έχουμε. Αδυναμίες, ατέλειες, κενά. Και κάθε αναφορά σε αυτά, μας τρομάζει. Φοβίζει και ταράζει την ηρεμία μας, μήπως αποκαλυφθούν. Τα καλά κρυμμένα μυστικά μας, που μπορούν να ραγίσουν την τελειότητα, μέσα στην οποία κλείσαμε την προσωπικότητα μας. Και με αυτήν την περιβάλαμε. Την προστατεύσαμε.

Παλαιότερα με ένοιαζε η γνώμη των υπολοίπων. Κι ίσως περισσότερο των ξένων, παρά των γνωστών ή των αγαπημένων μου ανθρώπων. Στην πορεία της ζωής μου όμως κατάλαβα, πως ο καλύτερος κριτής μου είμαι εγώ. Τα βρίσκω με τον εαυτό μου και αναγνωρίζω τα ευάλωτα σημεία μου. Και τα οχυρώνω, ώστε κανείς και τίποτα να μη με αγγίζει. Προσδίδοντας μου την αξία, που μου πρέπει. Και εν τέλει αξιολογώντας κάθε κριτική και κάθε άποψη, βάσει αυτής.

Εσένα;
Η γνώμη των άλλων…
Σε νοιάζει;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB