Μια σκέψη

της Τζίας Διαμαντοπούλου

[…] Και έσπρωξε να βγει από το κεφάλι, ξεχείλισε και από τ’ αφτί και κύλισε στο στήθος. Και χάιδεψε τη ρώγα. Κι έπειτα και την κοιλιά. Γλίστρησε απότομα στο γόνατο, πέφτοντας με φόρα και έσταξε στο πάτωμα και τότε την είδα:

Ήταν μια σκέψη. Πρόστυχη, βρώμικη και άγονη. Μια σκέψη, γεννήθηκε, αυθόρμητη, πρόχειρη. Ίδρωσα να την ξεπαστρέψω ώσπου να ξαπλώσω. Αλλά εκείνη τρελάθηκε τη νύχτα, φούντωσε και πατούσε τις πιο ζωηρές μου φλέβες. Με χαστούκισε κι έπειτα με γαλήνεψε, σαν να ήταν άντρας και γυναίκα, την ίδια ώρα -ένα πράγμα-.

«Μια σκέψη είναι ένταση, είναι φόβος, είναι εκδίκηση. Είναι σκότος, μπέρδεμα, κουβάρι -βρώμικο-. Πάρε και πλύνε το κουβάρι, τρίψ’ το να φύγουν οι βρωμιές. Καθάρισέ με. Ύστερα σκόρπισέ με ολούθε και μη με ξεχάσεις ποτέ. Ευχή και κατάρα, σου λέω, πως χάνεις τον εαυτό σου κάθε που με ξεχνάς. Είμαι εσύ. Είσαι εγώ. Τ’ όνομά σου το κρατώ. Και τον χαρακτήρα σου».

Μια σκέψη είναι έλλογη, μια σκέψη είναι βοήθεια. Είναι μια σύντομη παρηγοριά που σε κρατάει από το χέρι. Είναι το προνόμιο των ζωντανών. Και ζωντανοί είναι όσοι μπορούν να ξεδιαλύνουν τα παιχνίδια του μυαλού, ή ξέρουν πού να ψάξουν στα βάθη της ψυχής που κουβαλάν. Knock out παιχνίδι. Επίκαιρο; ‘Η διαχρονικό και μονίμως μας καθορίζει;

Μια σκέψη, του μεσόβραδου, ήταν κι αυτή. Χάρη σε αυτήν, η θήκη του μαξιλαριού είναι καθαρή, με άρωμα ζωντάνιας.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Τζία Διαμαντοπούλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

37 shares

See You In FB