Μια φορά την αγαπούσε κι έναν καιρό την πρόσεχε

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Μια φορά θα μ’ αγαπάς κι έναν καιρό θα με σκέφτεσαι και η ιστορία κάπως έτσι αρχίζει.

Θέλω να φύγουμε. Να με πάρεις να φύγουμε. Όχι, δεν είναι τάσεις φυγής. Η καθημερινότητα είναι, που με κουράζει. Αυτές οι τριβές και οι προστριβές, αυτοί οι φαύλοι κύκλοι. Ότι πρέπει να συμφιλιωθείς με το να βλέπεις ανθρώπους να μπαινοβγαίνουν στη ζωή σου, όπως έρχονται έτσι να αποχωρούν, και για αγαπημένους, να κλαίω κουράστηκα. Όσοι μείνουν. Για όσο αντέξω κι αντέξουν. Κουράστηκα να μη μιλώ για να τους κρατήσω, να συμβιβάζομαι για να υποχωρήσω. Δεν έχει νόημα έτσι. Κι αν ο απέναντι δεν ξέρει που να σταματήσει, προτιμά η φλυαρία του όλα να τα διαλύσει, τότε δεν είσαι τόσο σημαντικός.

Πρέπει να βλέπεις αυτούς που στα πόδια το βάζουν για να εκτιμήσεις αυτούς που μένουν. Να υποδεχτείς αυτούς που θα ‘ρθουν. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δε θα γίνουμε ποτέ. Δε σου μοιάζω και δε θα μου μοιάσεις. Δε σε κατακρίνω. Σέβομαι τη διαφορετική σου θεώρηση πραγμάτων. Δέχομαι πως μπορούμε να διαφωνούμε. Δεν είμαι η τέλεια. Μα μην ξεχνάς ότι δεν είσαι και συ. Προτού προσάψεις ευθύνες και ξεστομίσεις πράγματα που αύριο θα μετανιώσεις, σκέψου τι έχεις κάνει εσύ. Πόσο καλά τα ‘χεις με σένα. Κράτα επίσης ότι μόνος του δε μπορεί κανείς μα και κανέναν όμοιο του δε θα βρει.

Άντε θα ‘ρθεις; Θέλω μόνο λίγο να ετοιμαστώ. Μια βαλίτσα να ρίξω δυο αναμνήσεις, ένα τετράδιο κι ένα στυλό. Έτοιμη! Που είσαι; Μην αργείς.

Μια φορά την αγαπούσε και έναν καιρό την πρόσεχε. Πως το ‘κανε αυτό; Την έκλεβε από τις καθημερινότητες που δεν άντεχε..

Και το ‘βαζαν για το σπίτι, στο νησί των παράξενων την άκρη.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

471 shares

See You In FB