Μία φορά κι έναν καιρό

του Πυθαγόρα Ελευθεριάδη

Μία φορά κι έναν καιρό δημιουργήθηκαν οι άνθρωποι. Ο Θεός δημιουργώντας τους σκεφτόταν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα τους χρειάζονταν για την επιβίωση τους. Αφού τους εφοδίασε με όλα όσα θα μπορούσαν να τους κρατήσουν οργανικά ασφαλείς, ξεκίνησε να σκέφτεται ποια θα ήταν τα εσωτερικά χαρακτηριστικά τους. Πώς θα μπορέσουν να συμβιώσουν μεταξύ τους; Πώς θα ανταπεξέλθουν στις δικές μου προσδοκίες;
Έτσι, λοιπόν, εφοδίασε τους ανθρώπους με χαρακτηριστικά όπως η αγάπη, η καλοσύνη, η ευγένεια, το φιλότιμο, η σκέψη, η κριτική ικανότητα και η προσφορά. Ικανοποιημένος από τις δημιουργίες του ενημέρωσε τους αγγέλους του πως ήταν έτοιμο το ανθρώπινο είδος να ζήσει στον πλανήτη γη. Ένας απ’ αυτούς απορημένος τον πλησίασε ρωτώντας τον:
-Θεέ μου, αν όλοι οι άνθρωποι εφοδιαστούν με όλα όσα εσύ τους προσέφερες τότε πώς θα αντιληφθούν τη σημασία του καλού και της ευγένειας; Αφού όλοι θα είναι καλοί οπότε κανείς δεν θα επιδιώξει να διατηρήσει ακέραιο αυτό το χαρακτηριστικό του.
Ο Θεός τότε σκεπτόμενος όλα όσα τον ρώτησε ο άγγελος ξεκίνησε να τροποποιεί τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων λέγοντας ψιθυριστά:
-Αν δεν υπάρχει η κακία τότε δεν μπορεί να εκτιμηθεί η καλοσύνη. Αν η αγένεια δεν υφίσταται τότε η ευγένεια δε θα θεωρείται προσόν. Αν η κριτική σκέψη δεν αντιτίθεται της άγνοιας τότε όλοι θα θεωρούν τους εαυτούς τους έξυπνους και ευφυείς.
Έτσι , λοιπόν, δημιουργήθηκαν οι άνθρωποι. Άλλοι κακοί άλλοι καλοί. Άλλοι πάλι κάπου στη μέση. Κανείς δεν είναι εκ γενετής κακός όπως και καλός.
Χρειαζόμαστε τις αντιθέσεις στη ζωή μας. Χωρίς τα αντίθετα κανείς δε θα εκτιμούσε τα όμοια.
Πολλοί εκνευρίζονται με το Θεό λέγοντας πως αν υπάρχει δε θα αφαιρούσε παιδικές ψυχές, δε θα δημιουργούσε τις αρρώστιες, δε θα επέτρεπε σε ανθρώπους να μείνουν άστεγοι και να πεθαίνουν από την πείνα ούτε να πραγματοποιούνται πόλεμοι καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμα τους. Οι φυσικές καταστροφές δεν θα υφίσταντο και η ζωή θα μας έδινε μία δεύτερη ευκαιρία πριν τον Θάνατο.
Θα συμφωνήσω όμως με τον Χαρολντ Σ. Κουσνερ πως ο δικός μου Θεός δε μας δίνει τα βάσανα παρά μόνο τη δύναμη να τα αντέξουμε.
Αν σκεφτείτε πάντως πόσο περίεργα όντα είμαστε οι άνθρωποι, θα αντιληφθείτε πως χωρίς την αρρώστια δε θα εκτιμούσαμε την υγεία, χωρίς το θάνατο τη ζωή, χωρίς την αγάπη το μίσος, χωρίς την κακία την καλοσύνη, χωρίς την ευγένεια την αγένεια, χωρίς την απουσία την παρουσία.
Περίεργα όντα οι άνθρωποι αλλά ακόμη πιο περίεργος ο κόσμος τους που βρίθει από αντιθέσεις!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Πυθαγόρας Ελευθεριάδης
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

42 shares

See You In FB