Μια φορά και ένα Φθινόπωρο

της Μαίρης Τσιόικα

Είναι κι αυτό το φθινόπωρο, άλλο πράγμα. Αν και γένος ουδέτερο μου θυμίζει ένα σικάτο θηλυκό. Φορά μυτερά γοβάκια, μια καφέ μάξι φούστα, πλισέ, στον κορμό ένα κρεμ χουχουλάρικο πουλόβερ, στο κεφάλι έναν μπερέ κίτρινο, και στα χέρια γάντια λευκά, που κρατούν μια κόκκινη ομπρέλα. Περπατά ανάλαφρα και με τα κατάμαυρα αινιγματικά μάτια της σκανάρει περαστικούς και βιτρίνες μαγαζιών. Το περπάτημα της μοιάζει τόσο ανάλαφρο, σαν βήματα βαλς. Όταν την κοιτάς σου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Θες να την ανακαλύψεις μα ταυτόχρονα φοβάσαι. Το σνομπ ύφος της στέκεται εμπόδιο, σε κάθε προσπάθεια.

Αυτό το περίεργο θηλυκό στο μυαλό μου είναι μια επίδοξη ποιήτρια του σήμερα, που όταν επιστρέφει μετά τον πρωινό περίπατο στο σπίτι, βγάζει τα γάντια και πιάνει την γραφομηχανή. Τακ τακ χτυπούν τα πλήκτρα σε κάθε πάτημα, και πότε πότε ακούγεται και το κουδουνάκι της γραφομηχανής, για να αλλάξει σειρά. Στην συντροφιά της έχει έναν χοντρούλη κοκκινοτρίχη γάτο, που ‘χει χωθεί ανάμεσα στα πόδια της και κουρνιάζει. Απ’ το ραδιόφωνο ακούγεται η φωνή της Edith Piaf στο τραγούδι «Autumn Leaves» και όλα μοιάζουν μαγικά. Ο φακός της κάμερας ξεζουμάρει, η βροχή πέφτει με τον ρυθμό του τραγουδιού, ενώ η νεαρή γυναίκα αχνοφαίνεται να γράφει πίσω από το παράθυρο της πολυκατοικίας. Μερικά λεπτά αργότερα σηκώνεται και χάνεται μέσα στους τοίχους. Αργότερα επιστρέφει, πλησιάζει το παράθυρο κρατώντας μια κούπα ζεστό τσάι στο ένα χέρι και στο άλλο ένα σβησμένο τσιγάρο, κοιτά την βροχή νοσταλγώντας τον ζεστό ήλιο του καλοκαιριού. Πετά το τσιγάρο στο έδαφος. Η όψη της σύντομα αλλάζει, παίρνει αγκαλιά τον γάτο κλείνει την πόρτα πίσω της και τρέχει ξεμυαλισμένη από χαρά μέσα στην βροχή. Οι περαστικοί του σήμερα την κοιτούν με ύφος ξαφνιασμένο, σαν να γλίστρησε από το φιλμ μιας παλιάς ασπρόμαυρης ρομαντικής κομεντί.

Κάπως έτσι έχει φωλιάσει στο μυαλό μου το φθινόπωρο. Η πιο κινηματογραφική εποχή του χρόνου, με τις βροχές και τις πυκνές ομίχλες, τα πεσμένα φύλλα στους δρόμους, το ελαφρύ κρύο, τον ζεστό καφέ δίπλα στην πρώτη φωτιά, τις θερμές αγκαλιές με τα ατελείωτα χάδια και τις άσκοπες βόλτες με το αμάξι.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαίρη Τσιόικα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

89 shares

See You In FB