Μια φορά ήταν οι… λέξεις

της Μάρθας Πατλάκουτζα

Πολλά χρόνια παλιά, μα πολύ παλιά οι άνθρωποι κούνησαν τα χείλη τους. Άκουσαν τον ήχο της φωνής τους. Επανέλαβαν το πείραμα ξανά και ξανά… Ο καιρός περνούσε.
Ο άνθρωπος άλλαξε, ελίχθηκε κι εξελίχθηκε.
Ο λόγος τον έκανε να ξεχωρίσει από τα άλλα όντα. Νοημοσύνη, το είπαν.
Και φτάσαμε στις … λέξεις.
Και κολλήσαμε στις λέξεις.
Μάθαμε να λέμε πολλά και να πράττουμε ακόμα λιγότερα.
Σκεφτήκαμε πολλά και αισθανθήκαμε λιγότερα.

Τυλίξαμε το μέσα μας με πανέμορφες λεκτικές κορδέλες, εντυπωσιακές, μεγαλοπρεπής, συχνά κι άνευ ουσίας. Τυλίγαμε και τυλίγαμε έως ότου, φτάσαμε να λέμε υπερβολικά πολλά και να εννοούμε ένα εκκωφαντικό «τίποτα».
Λέξεις, το ναρκωτικό του ψεύτη, το εργαλείο του παραμυθά, το φετίχ του κάθε δημιουργού…
Λέξεις, έχουν αξία όταν είναι ντόμπρες, σταράτες, ευθείς, χωρίς σάλτσες και γλοιώδη φτιασίδια.
Οι πράξεις είναι προτιμότερες από τις λέξεις. Είναι πιο ακριβές, επίπονες, κοπιαστικές. Πιάνουν τόπο, έχουν ένα ειδικό εκτόπισμα στο ζύγι της καρδιάς.

Έχει χυθεί τόσο μελάνι και τόσο σάλιο για να εκφραστούν οι περίφημες γλυκολαλιές, κολακείες, κοπλιμέντα (εδώ επιλέγουμε από μια τεράστια γκάμα ονομάτων) για να ξεγελάσουν την αλήθεια της ψυχής μας.
Υπάρχουν ψυχές που το θέλουν το παραμύθιασμα, αλλά υπάρχουν και ψυχές που θέλουν να κοιταχτούν κατάματα και να νιώσουν. Τίποτα περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

Φτάνει να είσαι εκεί.
Φτάνει να είμαι εκεί.
Αρκεί.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μάρθα Πατλάκουτζα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

49 shares

See You In FB