Μια αστεία απόπειρα χαρτογράφησης

της Αναστασίας Καλοβέρου

Βολεύτηκα στην καρέκλα κι έδωσα την παραγγελία μου, πολύ σίγουρη.

-Ένα διπλό καφέ, παρακαλώ.
-Διπλό σε όλα;
-Ναι, διπλό γιατί το αξίζω.

Δύο θορυβώδεις, ηλικιωμένοι κύριοι συνομιλούν στο διπλανό τραπέζι. Συγκεκριμένα για ένα ποτάμι, μια θάλασσα κι ένα κτήμα. Με τα γυαλιά της πρεσβυωπίας σκαλωμένα χαμηλά στη μύτη τους, σχεδιάζουν με τα δάχτυλά τους πάνω στο κρύο μαρμάρινο τραπεζάκι την τοποθεσία του αγροκτήματος, εμπλέκοντας στο σχέδιό τους, τα φλιτζανάκια του μισοτελειωμένου ελληνικού καφέ και τα μακρόστενα φακελάκια της ζάχαρης.
Παρακολουθώ, νυσταγμένη και κρυμμένη πίσω από τα γυαλιά ηλίου, μια αστεία απόπειρα χαρτογράφησης της συγκεκριμένης τοποθεσίας, που την παρουσιάζουν με πάθος αυτοί οι δύο πρωινοί παππούδες του muppet show.
Κατασκοπεύω, με προσοχή, όσα λένε.
Από πού περνάει το ποτάμι, που’ναι το κτήμα, πόσο απέχει η θάλασσα και ποιά η οριοθέτηση.
Σοφή λέξη η οριοθέτηση και το όλο θέμα της περίφραξης, πολύ σημαντικό.
Το ζητούμενο της κουβέντας είναι η επέκταση της περίφραξης, όπως καταλαβαίνω, με βλέψεις την ιδιωτικοποίηση του εδάφους.
Τα έχουν προβλέψει όλα. Χτυπάνε οι κουβέντες στα αυτιά μου και παρακολουθώ, πλέον, με ενδιαφέρον.
– «Εμείς θέλουμε…» Λέει ο ένας.
– «Σκοπός μας είναι…» ξαναλέει κι εξηγεί.
Η κουβέντα της ημέρας:
«Εμείς θέλουμε».
Παύση, κενό…Μένω, μόνο, στη φράση του «εμείς θέλουμε».

Δεν εστιάζω, πια, στις λεπτομέρειες της κατάχρησης της γης, το σχέδιο το έχουν οργανώσει πολύ καλά.
Το συμπεραίνω από τη σιγουριά της φωνής τους και τη ροή του διαλόγου. Συνεννοήθηκαν, τα συμφώνησαν και σηκώθηκαν παίρνοντας το δρόμο τους βιαστικά, για να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους.
Κι έμεινα να τους κοιτάζω να απομακρύνονται…
Άνθρωποι που αρπάζουν με περίσσιο θράσος, κάτι που έχουν βάλει στο μάτι, χωρίς το σχετικό αντίτιμο και μην έχοντας καμία συνείδηση και τύψη.
Κι άνθρωποι που δεν αντέχουν στη σκέψη του να εκμεταλλευτούν το οτιδήποτε, σεβόμενοι το σωστό και το δίκαιο.
Ζουν και αναπνέουν ο ένας δίπλα στον άλλον, ενώ η ίδια σταθερή πορεία του:«εμείς θέλουμε κι έτσι μας αρέσει», συνεχίζεται αιώνες τώρα, ως πάγια τακτική.
Η κατάκτηση των πάντων και η απληστία του ανθρώπινου είδους.
Κουνάω το κεφάλι και συνέρχομαι, καθώς είναι ακόμα πολύ πρωί για φιλοσοφία και προβληματισμό.
Και σκέφτομαι, ότι ίσως τελικά, θα μπορούσα να αρκεστώ και σε μια μονή δόση καφέ, μα μόνο για σήμερα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Καλοβέρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

26 shares

See You In FB