Μία από εκείνες τις ημέρες

της Φανής Μιχαήλ

Ανοίγω τα μάτια μου και κοιτάω το ταβάνι. Νιώθω μέσα μου ένα βάρος, μια άρνηση να σηκωθώ από το κρεβάτι, μια άρνηση να κάνω οτιδήποτε. Γυρνάω πλευρό, ξανακλείνω τα μάτια μου, αλλά ο ύπνος πάει, με προσπέρασε και πήγε σε άλλη αγκαλιά. Σηκώνομαι με μισή καρδιά από το κρεβάτι, φτιάχνω καφέ και κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, του ρίχνω ένα λυπημένο χαμόγελο και του λέω: «είναι μια από αυτές τις μέρες».

Μια από τις κακές μέρες, που αν μπορούσα να τις ζωγραφίσω με χρώματα, όλα θα ήταν μουντά: γκρι, σκούρο καφέ και μπορντό. Μία από εκείνες τις μέρες, που δε θέλω να ακούσω, να μιλήσω και ακόμη περισσότερο, να δω άνθρωπο. Δε θέλω να κάνω απολύτως τίποτα, δε θέλω να βγω από το σπίτι, θέλω απλά να περάσει αυτή η μέρα και από πάνω μου μα και από μέσα μου.

Γιατί ξημερώνουν κι έρχονται ακάλεστες αυτές οι μέρες μέσα στο χρόνο; Επειδή κι αυτές πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους στη ζωή μου, ιδιαίτερα αν είσαι ένας άνθρωπος σαν κι εμένα, πρέπει κι εσύ να τις αφήνεις να κάνουν τη δουλειά τους. Οπότε, ακόμα και τότε κάνω κάτι, απλά τις ζω. Δεν είναι πολλές μέσα στο ημερολογιακό έτος, περίπου πέντε έξι κατά μέσο όρο, αλλά τις χρειάζομαι για να μηδενίσω, να πάω παρακάτω και να συνεχίσω να ζω. Τι συμβαίνει, λοιπόν, αυτές τις μέρες.

Με πιάνει όλος ο αρνητισμός που δεν έχω καμία άλλη μέρα, μου βγαίνουν όλα τα νεύρα, η ένταση, η στεναχώρια, η απαισιοδοξία, το παράπονο, που δεν έχω όλες τις υπόλοιπες ημέρες. Ακριβώς, επειδή τα μαζεύω όλα μέσα, έρχεται η στιγμή που απλά πρέπει να βγουν, να εξωτερικευτούν και αυτά τα αρνητικά συναισθήματα και να πάω παρακάτω. Κάτι σαν επαναφόρτιση είναι, σαν άδειασμα που θα με βοηθήσει να ξαναγεμίσω.

Ευτυχώς, όταν είναι να συμβεί, το καταλαβαίνω και διώχνω τον άμαχο πληθυσμό. Κανείς άλλος δε μου φταίει, ούτε εγώ μου φταίω, αλλά μου χρειάζεται κάτι τέτοιο, για να εκτιμήσω και τα όμορφα συναισθήματα που νιώθω όλες τις υπόλοιπες ημέρες.

Οπότε, βάζω τη μουσική που μου πρέπει και μου αρέσει για τέτοιες ψυχολογικές καταστάσεις, βάζω κι ένα ποτό για να χαλαρώσω- εντάξει μπορεί να μην είναι μόνο ένα, μεταξύ μας- κι απλά σκέφτομαι, χαζεύω τον ουρανό και συνομιλώ με τον εαυτό μου. Σκέφτομαι, όλα αυτά που ένιωσα και τα αγνόησα τότε και που τώρα έρχονται να με βρουν όλα μαζί. Δε μου ξεφεύγει τίποτα, όλα τα θυμάμαι κι αυτά επίσης.

Τώρα θα μου πείτε γιατί δεν τα νιώθω όταν συμβαίνουν και απλά τα αγνοώ και τα μαζεύω μέσα μου, και θα σας πω «έτσι είμαι εγώ». Προσπάθησα να το αλλάξω, αλλά δεν ήμουν καλύτερη και κυρίως δεν ήμουν εγώ, οπότε γύρισα στη γνωστή τακτική του να τα βάζω όλα κάτω από το χαλί και όταν χρειάζεται απλά να κάνω ένα καλό «σκούπισμα».

Δε με ενοχλούν αυτές οι μέρες, αντιθέτως κάπου μέσα μου, μου αρέσουν κιόλας, είναι τονωτικές με τον τρόπο τους. Βλέπω έτσι καθαρά όλα όσα καλά συμβαίνουν γύρω μου και τα ζυγίζω διαφορετικά, δίνοντάς τους την αξία που πρέπει. Καταλαβαίνω ποιοι είναι οι άνθρωποι που πραγματικά στέκονται δίπλα μου, όχι επειδή έχουν κάτι να κερδίσουν, αλλά πραγματικά επειδή θέλουν. Αυτές τις μέρες, θέλω να μιλήσω σε λίγους και τότε, ξέρω ποιοι πραγματικά μετράνε μέσα μου. Αυτές τις μέρες, είμαι μια λυπημένη, νευριασμένη, μουντή και βροχερή εκδοχή μου, αλλά δεν παύω να είμαι εγώ, εντελώς ειλικρινής, αληθινή και ζωντανή.

Μην τις αγνοείτε αυτές τις μέρες, έχουν το λόγο ύπαρξής τους. Και είναι σημαντικός, γνωρίζεις καλύτερα τα όριά σου κι εσένα τον ίδιο. Καλό θα ήταν να τις ζείτε κι αυτές και να μην τις αγνοείτε, επειδή σίγουρα κάποια στιγμή θα επιστρέψουν και θα είναι σίγουρα πιο επικίνδυνες και απαιτητικές.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φανή Μιχαήλ
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

146 shares

See You In FB