Μία άνιση μάχη

της Έλενας Χαρτ.

Υπάρχει μέσα μας μια αρένα που επάνω της εκτυλίσσονται οι χειρότερες μάχες. Κηρύσσεται ένας εσωτερικός εμφύλιος μεταξύ του πρέπει και του θέλω. Από τη μία το μυαλό, η στεγνή λογική, το θεόρατο πρέπει. Εκείνο που απαιτεί να το ακολουθήσεις για την ομαλή εξέλιξη της ζωής σου. Φέρνει σ’ ευθεία γραμμή. Από την άλλη η ξελογιάστρα καρδιά. Δε δίνει δεκάρα για το αύριο, αγνοεί πλήρως την ύπαρξη των τρίτων. Λαχταρά για πάθος, λατρεύει το σήμερα. Καμία συνέπεια δεν κατάφερε να διαλύσει το έργο της. Κάπου κρυμμένος στον εξώστη, εσύ, να παρακολουθείς τις εχθροπραξίες ανάμεσα στο μυαλό και στην καρδιά. Ποιος θα κερδίσει;

Η τελευταία φορά που ένιωσες την πύρινη φλόγα του πολέμου ανάμεσα στα σπάργανα σου, ήταν τότε που την αντίκρισες. Είχαν περάσει ήδη δύο χρόνια από την τελευταία συνάντηση σας, σ’ εκείνο το μικρό καφέ της πόλης. Είχαν μακρύνει τα μαλλιά της κι ομολογουμένως της πάνε περισσότερο έτσι. Ευθύς έσκασε στην αγκαλιά σου σαν πελώριο κύμα που φλερτάρει με το διαβρωμένο βράχο. Πάντα θύμιζε κύμα, ερχόταν, διέλυε τα πάντα στο διάβα της κι ύστερα αποχωρούσε. Τα συναισθήματά σου σε συνδυασμό με τα άσειστα πρέπει σου σκορπίστηκαν σαν αγέρες στην εμπόλεμη ζώνη. Έπειτα, μέσα σου αντήχησαν δύο βροντερές φωνές, η πρώτη της συνείδησης και δεύτερη, η δική σου.

-Και λοιπόν, τι κατάλαβες που την είδες;
-Άσε με κι εσύ κι οι εύφλεκτες ενοχές σου. Θαρρείς και το διάλεξα να αισθάνομαι έτσι. Μια φωτιά είναι που ερυθριεί τα πάντα στο διάβα της. Βαλ’ τα με τις πύρινες γλώσσες αν τολμάς.
-Σε προειδοποίησα άπειρες φορές. Εξάλλου πλέον είστε δύο καλοί φίλοι! Έτσι δε λέτε συχνά πυκνά ο ένας στον άλλον;
-Ξέρω, ξέρω… Εσύ κι η ιδανικώς στημένη λογική σου. Για σένα όλα αρχίζουν και σβήνουν με το πάτημα ενός κουμπιού. Κράτα τους συλλογισμούς σου για την επίλυση πρακτικών ζητημάτων. Ο έρωτας δε σου ταιριάζει.
-Μα είναι δυνατόν να προσπαθείς για εκείνη; Έλα τώρα, αυτός ο δρόμος οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αδιέξοδο. Τον χρόνο που σπαταλάς δίπλα της θα μπορούσες να τον αξιοποιήσεις σε χιλιάδες σημαντικότερα πράγματα. Ξέρεις ότι ο έρωτας διαρκεί δύο μόλις χρόνια; Ύστερα ξυπνούν απ’ το παραμύθι πριν καλά-καλά προλάβουν να βιώσουν το «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».
-Άκουσε με, θέλω να τη βλέπω, δε θέλω να επιχειρηματολογώ υπέρ του έρωτα. Απλά θέλω να τη βλέπω, ν’ ακούω τη φωνή της, να σχηματίζεται εκείνη η καμπύλη στο χαμόγελο της. Να την αγγίζω! Μου λείπει. Πως αλλιώς να στο πω! Ήξερα πως θα τη συναντήσω σήμερα κι από το πρώτο δευτερόλεπτο που άνοιξα τα βλέφαρα μου αγωνιούσα για να σταθώ γρηγορότερα απέναντι της στο αεροδρόμιο. Έψαχνα τα μάτια της ανάμεσα στα χιλιάδες της λαοθάλασσας.
-Ωραία, πάω πάσο. Πες της το λοιπόν! Εμπρός, ξεστόμισε το. «Ξέρεις είμαι ερωτευμένος μαζί σου…» κι αυτόματα όλες οι επιθυμίες σου θα εκπληρωθούν!
-Δεν είναι τόσο εύκολο κι είμαι σίγουρος πως δε θα βρω ανταπόκριση. Έχει στρώσει τη ζωή της είναι σχεδόν απίθανο να μου δώσει μια ευκαιρία.

-Και τι σκοπεύεις να κάνεις λοιπόν;
-Πέρα από το να παλεύω μαζί σου; Δεν ξέρω, απλά να την παρατηρώ και να της μιλώ…
-Είσαι δειλός! Φάσκεις κι αντιφάσκεις.
-Αντιθέτως είμαι συνειδητοποιημένος. Το να ξέρεις πότε πρέπει ν’ αποχωρήσεις είναι σοφία κι όχι δειλία. Στην προκειμένη περίπτωση από το να τη χάσω οριστικά προτιμώ να υπάρχω έστω και μ’ αυτή τη μορφή στη ζωή της.
-Ωραία και τι σκοπεύεις να κάνεις;
-Πιστεύεις πως ταιριάζουμε;
-Οφείλω να ομολογήσω πως είστε σαν δυο σπασμένα γυαλιά που ενώθηκαν! Σ’ αυτό δε χωρά αμφιβολία. Ο τρόπος που μιλάτε, γελάτε, ζείτε. Σαν να εκπέμπετε στις ίδιες συχνότητες.
-Δύο άνθρωποι που εφάπτονται απόλυτα δε μπορούν να χωρίσουν. Ακόμη κι αν συμβεί πάντα κάτι θα τους λείπει. Λες και τους δένουν με αόρατα, άλυτα δεσμά. Είναι καταδικασμένοι να θυμούνται πως κάποτε υπήρξαν απόλυτα εναρμονισμένοι. Σε κάθε άνθρωπο αντιστοιχεί ένας. Όχι δύο, όχι τρείς, όχι χιλιάδες.. Μα ένας! Θα την αφήσω να περιπλανηθεί σε ξένους τόπους και να ψάξει εκείνο το αντίστοιχα όμοιο κομμάτι της στα μάτια των άλλων. Κι όταν ανακαλύψει την έννοια της μοναδικότητας, θα έρθει πίσω. Μονάχα μια φορά γεννιέται η αγάπη, τις υπόλοιπες συμβιβάζεσαι.
-Άρα σ’ αυτόν τον πόλεμο μεταξύ του πρέπει και του θέλω ποιος νίκησε;
-Χάθηκε μια μάχη μα όχι ο πόλεμος. Κι όπως όλοι ξέρουν στο τέλος κερδίζει η αγάπη!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Έλενα Χαρτ.
by
Previous Post Next Post

Comments

    • Άγνωστος
    • 4 Οκτωβρίου 2017
    Απάντηση

    …..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

46 shares

See You In FB