Μια αλυσίδα χωρίς αρχή και τέλος

της Αλεξάνδρας Μάτζαρη

Άνθρωποι δικοί σου, άνθρωποι δικοί μου, άνθρωποι ξένοι, σχέσεις, επαφές, γνωριμίες, μηνύματα, διάλογοι και… μονόλογος. Μια αλυσίδα χωρίς αρχή και τέλος, ή μήπως έχει… Ανθρώπινη επαφή με τ’ άγγιγμα, με το βλέμμα και τη φωνή. Πόση επιθυμία κρύβεται πίσω από ήθος, ξένα μάτια και ιδίας ανασφάλειας. Ροή ενέργειας που δεν εξωτερικεύθηκε, δε φανερώθηκε στην επιφάνεια, καταλαμβάνοντας εσωτερική μορφή στα πλάσματα της. Μορφή φόβου, ονείρου και απωθημένου. Η αγκαλιά πόσα περιλαμβάνει; Θεραπεύει αυτές τις σκιές που δε μιλούν. Εξωτερικά, στο κέλυφος της αλληλεπίδρασης, οι αντιδράσεις πληθαίνουν και ανταποκρίνονται στον κανόνα της φύσης. Η δράση… της ενέργειας είναι εκείνη που κινεί τα νήματα. Εκείνα που ειπώθηκαν, έδειξαν και ανάγκασαν. Πόσα νήματα έχει το οικοσύστημα, το δικό σου, το δικό μου και αν βρεθείς στο σύμπαν… πως το αντικρίζεις, ως ένα τεράστιο συμμετρικά οικοδομημένο ιστό ή κουβάρι από μαλλί, το οποίο η χαδιάρα και συνάμα αχόρταγη γάτα της τύχης, μπερδεύει με το παιχνίδι της. Η εικόνα του χάους έχει λογική; Όλα κατέληξαν με λογική σειρά σε χάος, άρα λογικό το χάος δεν είναι; Πάραυτα όπως το βλέπεις χάνεσαι στο άγχος της αρχής, του τέλους και πάλι. Κάτω από τη γερά μπερδεμένη ένωση, πολλά γιατί κοιμούνται ανήσυχα. Ελπίζουν να χαράξει η αυγή τους… κάποτε.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αλεξάνδρα Μάτζαρη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB