Μέχρι τον ουρανό και πίσω

της Λουκίας Πέτρου

Φτερά να ανοίγεις και να πετάς…
Και να πέσεις μία, να σηκωθείς δύο
Να λες δε πειράζει και να προσπαθείς ξανά.
Και ξανά και ξανά μέχρι να σταθείς στα πόδια σου…
Και όταν σηκωθείς, να δώσεις μια για να τα αλλάξεις όλα
Να τα γκρεμίσεις όλα
Όσα σου ψαλιδίζουν τα φτερά σου
Μα κι εκείνα που σε κρατάνε στη γη δεμένο
Κομμάτια να τα κάνεις
Να τα πετάξεις, για να μη σε εμποδίσουν ποτέ ξανά…
Ποτέ ξανά στο δρόμο σου, να μη βρεθούν
Χωρίς φτερά να μη μένεις
Χωρίς ελπίδα, χωρίς σκοπό, χωρίς όραμα
Χωρίς όνειρα
Από εκείνα που τα απλώνεις στον ήλιο και παίρνει από τη λάμψη τους
Που γεμίζει από το φως τους
Από αυτά τα όνειρα να κάνεις
Τα λαμπερά, τα ηλιόλουστα
Τα παιδικά, τα αυθόρμητα, τα γελαστά
Τα φωτεινά κι ευτυχισμένα…
Από εκείνα που δίνουν φτερά, για να πετάξεις
Ψηλά και πιο ψηλά
Μέχρι τον ουρανό και πίσω…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

58 shares

See You In FB