Με μια φωτογραφία σου

της Έλενας Χαρτ.

Εκεί στο χρόνο στέκει αγέρωχη μια ξεχασμένη φωτογραφία σου.
Δεν είχε την τύχη με τις προηγούμενες που εκδικητικά τις διέγραψα. Αυτή τη φύλαξα, έτσι χωρίς αιτία.
Πότε της ρίχνω κλεφτές ματιές με περίσσια ενοχή, εστιάζοντας σ’ αυτή τη μελαγχολική θάλασσα που συγκρατείται ανάμεσα στα βλέφαρα σου.
Πότε την αποφεύγω, ειδικά στις μαύρες μου αρνούμαι να υψώσω το βλέμμα μου επάνω της, χαρίζοντας απλόχερα την τσαλακωμένη αδιαφορία μου.
Καμιά φορά όταν τα ανείπωτα με πνίγουν, της ψελλίζω κανένα «μου λείπεις, σε σκέφτομαι ακόμα…»

Ξεκάθαρη στιγμή αδυναμίας αυτό το τελευταίο.
Άλλοτε όταν με πιάνει το παράπονο, απαλά σέρνω τα δάχτυλα μου επάνω της, χάδι φυλαγμένο που δεν τόλμησα ποτέ να σου χαρίσω.
Κι εσύ εκεί, στάσιμη φιγούρα με θωρείς.
Ανασηκωμένες οι άκρες των χειλιών σου, μου χαμογελάς. Έχεις υπέροχο χαμόγελο, το ξέρεις; Δε θυμάμαι αν σου το ομολόγησα ποτέ.

Εκεί στο χρόνο στέκει αγέρωχη μια ξεχασμένη φωτογραφία σου.
Εγκλωβισμένος σ’ ένα άψυχο χαρτί, μου δημιουργείς θλίψη έτσι ακίνητος, μ’ αυτό το παγωμένο ύφος.
Είναι που δεν αντηχούν τα γέλια σου ανάμεσα στους τοίχους.
Είναι που δεν προφέρεις τ’ όνομά μου με τη ζεστή φωνή σου.
Είναι που δε σε βλέπω να στρίβεις το τσιγάρο σου στην άκρη του μπαλκονιού ανάμεσα στα σκοτάδια της νύχτας.
Είναι που έχω μείνει μονάχη κι έρημη να μιλώ στα φαντάσματα του παρελθόντος και σ’ εκτυπωμένες έγχρωμες εικόνες.

Ξέρεις, οι φωτογραφίες δύναται να παγώνουν τους μανιασμένους λεπτοδείκτες των ρολογιών.
Κι έτσι μια μικρή ασήμαντη στιγμή, αποτυπώνεται στην αιωνιότητα.
Χειμώνες, καλοκαίρια, μήνες και χρόνια κυλούν επάνω της και μονάχα μια στοίβα σκόνης καταφέρνει να την αγγίξει.
Κατά τ’ αλλά δεσπόζει εκεί ακλόνητη υπενθυμίζοντας πως μαζί της, πάγωσα κι εγώ στο χρόνο.
Και να φανταστείς πως δεν έπαιξα με τις φωτοσκιάσεις, ούτε πόζαρα με σκέρτσο.
Απλά παγιδεύτηκα στους λαβύρινθους του παρελθόντος σφιχταγκαλιασμένη με τη κορνίζα σου.

Κάπως έτσι μοιάζει η ζωή, με μια πληθώρα από φωτογραφίες.
Εκείνες της ευτυχίας έχουν ζωηρά χρώματα, σαν το χρυσό των ηλιαχτίδων.
Της θλίψης μοιάζουν μουντές, σκοτεινές με σβησμένο το φλας.
Αυτές οι θολές, οι σχεδόν κουνημένες, φυλακίζουν τις μοναχικές στιγμές.
Όσο για τις φωτογραφίες της αγάπης;
Έχουν όλες, το αποτύπωμα από το χαμόγελο σου και κάτι από τη μελαγχολία των ματιών σου.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Έλενα Χαρτ.
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

45 shares

See You In FB