Μ’ έλεγες μάγισσα

της Πολυξένης Ζαρκαδούλα

Κάποτε μου είχες πει πως σε κάποια άλλη ζωή πρέπει να ήμουν μάγισσα. Ένα αερικό, μια νεράιδα του δάσους που ήρθε στη ζωή σου για να σου κλέψει την μνήμη και να ξεχάσεις κάθε τι πριν απ’ αυτόν τον έρωτα. Να σε βασανίζει με την σκέψη της, τα φιλιά και την αγκαλιά της. Να σε ταξιδεύει σ’ άλλους κόσμους ονειρεμένους. 
Αν ήμουν, όμως, θα είχα το μαγικό φίλτρο που θα σε κρατούσε δέσμιο του έρωτά μου. Αστείο ή μια τραγική ειρωνεία να φεύγεις εσύ, εσύ που φοβόσουν πως θα ‘ρθει η μέρα που θα κουραζόμουν και θα σ’ άφηνα; Το θυμάσαι; Έτσι πάντα έλεγες…
Όχι δεν θα έπρεπε να είχες εγκαταλείψει. Ποτέ δεν έπρεπε να πάρεις την καρδιά μου στα χέρια σου και να τη σπάσεις. Εν αντιθέσει μ’ εσένα αυτή η μάγισσα έβαζε κάθε φορά το κορμί της ασπίδα στον έρωτά σου. Αυτή που αρνήθηκε να πέσει σε λάγνους έρωτες της μιας βραδιάς και να κυλιέται σε βρώμικα σεντόνια. 

Ήσουν κάτι το αγνό και καθαρό σαν την πρώτη αγάπη και παντοτινή. Σ’ αγάπησα με όλο μου το είναι, με όλη μου την ψυχή, το κορμί μου έψαχνε πόντο πόντο να βρει και να ξεδιψάσει από το δικό σου. Ο δικός μου έρωτας δεν έμοιαζε με αυτούς που συναντάς εκεί έξω, ζωή μου. Είναι μεθυστικός, σαγηνευτικός και τρελός. Δεν αρχίζει και δεν τελειώνει σε μια λέξη, σ’ ένα χάδι. 
Ξέρεις κάτι; Μπορεί και να είχες δίκιο, τελικά. Ναι, ήμουν μια μάγισσα, μια μάγισσα του έρωτα. Αυτά που ένιωσα δεν τα νοιώθουν πολλοί στην ζωή. Είναι για τους λίγους, για τους εκλεκτούς. Δεν έχουν όλοι αυτή την ευλογία. Κρίμα που εσύ δεν μπόρεσες να τα νιώσεις. Να πάρεις μία γεύση απ’ αυτή τη μαγεία, που σε ανεβάζει στα ουράνια και σε κάνει να πετάς! Τι με κοιτάς, έτσι; Δεν τρελάθηκα. Εγώ είμαι αυτή που κάποτε σου έδωσε φτερά και δύναμη. Σ’ έκανε κυρίαρχό κι εξουσιαστή στο κορμί και στην ψυχή της. Αλλά όχι και στο μυαλό της και γι’ αυτό την φοβήθηκες και την απαρνήθηκες.

Ξέρεις ποιο ήταν το συμπέρασμά μου μετά απ’ αυτή την τόσο σύντομη και συνάμα οδυνηρή αναδρομή; Ότι ήσουν τόσο λίγος για ν’ αντέξεις και να βαστάξεις όλη αυτή την ένταση που προτίμησες τα εύκολα και τα γρήγορα. Ο έρωτας είναι για τους δυνατούς και τους «τρελούς». Μόνο αυτοί που αντέχουν έχουν δικαίωμα σ’ αυτόν και να παλέψουν για χάρη του! Και ξέρεις γιατί; Γιατί αυτοί έχουν και τα κότσια, γιατί αυτοί δεν θα πληγώσουν το άλλο τους μισό. Και μόνο αυτοί που είναι «τρελοί» μπορούν να μπουν σε τέτοιους κόσμους και να κυριαρχήσουν εκεί.
Να μην φοβηθούν! Εσύ, όμως, φοβήθηκες και προτίμησες να φύγεις και να τρέξεις μακριά. Σ’ έρωτες της μιας βραδιάς, του ένα μήνα, σε ρηχές αγκαλιές δίχως χθες κι αύριο. Δίχως βάθος και ουσία. Μα να θυμάσαι κάτι: οι άνθρωποι με τραύματα είναι και οι δυνατοί. Τα τραύματα αυτά μαρτυρούν πως κάποτε πάλεψαν, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Αντίο, φυγόπονε έρωτά μου!

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

by
Feelings. Facts. Faces. Full of Beauty. Fwords.
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

85 shares

See You In FB