Μάρτυρας

του Παναγιώτη Μπουντζιούκα

Τυχαία ή όχι, βρέθηκα μάρτυρας του γεγονότος. Το μάτι πάσχιζε να προλάβει την εξέλιξη στην κάθε λεπτομέρειά της. Το άγχος της διαδικασίας διαδεχόταν, κάθε φορά, ένα νέο, χειρότερο, διανθισμένο με ευθύνη, αρχικά κι έπειτα, μ’ ένα αίσθημα παράβλεψης. Δε φάνταζε τίποτα πιο εύκολο από την ανέξοδη άγνοια, μ’ ένα γύρισμα του κεφαλιού. Αυτή θα εξασφάλιζε την ησυχία όλων, δίνοντας παράταση στην αθώα, μα κι αφελή αγάπη.
Ίσως αν έδενα την τραχιά πραγματικότητα με στοιχεία φαντασιακά να έσωζα λίγη. Για πόσο όμως η ενοχή θα ‘τρωγε την ψίχα της συνείδησης μου; Ποιος είμαι εγώ που ορίζω μοίρες ανθρώπων κρατώντας μυστικά; Άδικα βρέθηκα στο δίλημμα μα δίκαια ταλαιπωρούμαι με τη λύση. Εμμονικά ταλαντεύομαι μεταξύ της άρνησης και της αποδοχής, μέχρι η βαρύτητα του πρέπει να με ακινητοποιήσει στο αιώνιο ανάμεσα. Εκεί που η λογική είναι η μόνη δύναμη. Εκεί που η συνισταμένη του συναισθήματος είναι μηδέν.
Αξίζει όμως η θυσία της ευτυχίας για λίγο λιγότερη αλήθεια; Κι είναι αυτός ο φόβος της δυστυχίας που θα ‘φερνε τελικά τη λήθη. Την αναπόφευκτη άμυνα ενός ενοχικού μυαλού. Κι αυτή με τη σειρά της θα έκανε το ψέμα οριστικό βαπτίζοντάς το αλήθεια.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

14 shares

See You In FB