«Μαμά, φέρε μου πίσω τη μαμά μου»

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Μαμά, σου ’χα πει οι άνθρωποι ξεχνούν.
Μου είπες, οι άνθρωποι δεν ξεχνούν μόνο.
Είπες και θυμούνται.
Και σε εκπλήσσουν κι ευχάριστα.
Και αλλάζουν.
Και μαθαίνουν.
Απ’ όλα μαθαίνουν, αρκεί να το θέλουν.
Μαμά, εσύ γιατί άλλαξες;
Μαμά πότε θα γίνεις καλά;
Η μαμά που ήσουν και μου ’λειψε.
Μαμά που ‘ναι το χαμόγελο σου;
Ποιος το πήρε;
Να σου το φέρω πίσω.
Ξέρω, θα πεις οι έννοιες, το άγχος, τα προβλήματα.
Εγώ θα ρωτήσω, μαμά, γιατί το άφησες;
Γιατί άφησες να σε καταβάλει τόσο;
Μαμά γύρνα.
Μου ‘λειψες!
Αν δε μπορείς για σένα, πάλεψε το για μας.
Μαμά, σε χρειάζομαι ακόμη.
Κι αυτό το «ακόμη» μια πρόφαση είναι,
να ξεγελά το χρόνο.
να ‘ναι παντοτινό,
τώρα πια ξέρω.
Δεν είσαι έτοιμος ποτέ
και πάντα θα λες «ακόμη».
Είσαι η μαμά μου και θα σε χρειάζονται ΠΑΝΤΑ.
Μαμά, τι απέγινε το «καλά» χωρίς αλλά στην ερώτηση πως είσαι και τι κάνεις;
Μαμά είμαι εδώ.
Δε μιλάω μα παρατηρώ.
Παρατηρώ μια πτώση που τελειωμό δεν έχει.
Μια φυγή.
Και βλέπεις για αδιαφορία, αυτό που γυρνάω να μην το δω.

Μαμά, φέρε μου πίσω τη μαμά μου!

Υ.Γ. Μόνο έτσι θα μου δείξεις πώς να γυρνάω και ‘γω, πώς να το πολεμάω.
Σ’ αγαπάω μαμά.
Τώρα πιο πολύ.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

969 shares

See You In FB