«Μα εγώ μαμά στο υποσχέθηκα…»

της Βαλίνας Τραϊκάπη

Ούτε ζητιανεύω…
Ούτε απαιτώ…

Γιατί όταν φεύγεις και ξαναγυρίσεις όλα είναι διαφορετικά. Κάτι καινούργιο έχει προσθέτει ή κάτι παλιό έχει αφαιρεθεί. Έχει κενά, μικρά ασήμαντα κενά, μα τόσο σημαντικά για εσένα που είναι κομμάτι της ζωής σου…
Πιέζεις τον εαυτό σου να θυμηθεί πράγματα που δεν έχει ζήσει και η προσπάθεια πέφτει στο κενό. Ένα απόλυτο κενό που το έχεις επιλέξει ή σε έχει επιλέξει και λέγεται πεπρωμένο.
Γιατί αυτός που φεύγει πονάει πιο πολύ…

Δίνουμε πάλι ραντεβού για να συναντηθούμε. Παρεάκι ήμασταν από παλιά, παρεάκι και τώρα. Μόνο που τώρα μεγαλώσαμε και γίναμε ολόκληρες γυναίκες.
Δυναμικές, αδύναμες, δεν έχει σημασία. Παραμείναμε μια τόσο δυνατή φιλία που τα δάκρυα κυλάνε αυθόρμητα σε κάθε αποχαιρετισμό.
Μου λείπει αυτή η δύναμη που σου δίνουν όταν τους αντικρίζεις, οι άνθρωποι που μεγάλωσες μαζί τους.

Είμαι μακριά και ζήτω συγχώρεση που λείπω από το κάθε μέρα σας, που μεγαλώνουμε μαζί και συνάμα χωριστά.
Ξαφνικά κρύωσα. Σχεδόν πάγωσα.
Γιατί δε μιλάμε στο τηλέφωνο αναρωτιέσαι και παλεύω να κοροϊδέψω τον εαυτό μου ότι το τηλέφωνο θα είναι το ίδιο.
Δεν είναι, δεν είμαι, δεν είσαι…
Η χροιά της φωνής σου αλλάζει καθώς παλεύει να φτάσει σε εμένα. Το άγγιγμα σου μου έχει λείψει φρικτά.
Γιατί παίρνει ρίσκο εκείνος που φεύγει μακριά. Γιατί είναι επιλογή μα παράλληλα και κατάρα να αγαπάς τόσο πολύ το συναίσθημα των ανθρώπων που σε γνωρίζουν σαν κάλπικη δεκάρα και να μην το ζεις. Να έχεις τέτοιο δέσιμο με φίλους και οικογένεια και να πρέπει να τους αντικρίζεις μια στο τόσο. Γιατί η ζωή είναι σκληρή με τους δυνατούς και μαλθακή με τους αδύναμους.

«Μα εγώ μαμά στο υποσχέθηκα…»
Το επέλεξα και θα το παλέψω. Γιατί το διάλεξα και με διάλεξε. Θα είμαι εγώ εκεί και εσύ εδώ. Θα είμαστε πάντα μαζί. Γιατί τόλμησα να δω τη ζωή μου μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα. Γιατί θέλησα να αλλάξω ό, τι άσχημο βλέπω μέχρι τώρα και να το κάνω όμορφο .
Και ας είναι η θυσία μεγάλη και όλοι εσείς μακριά. Δε θα πάψετε να μου λείπετε και να σας αναζητώ. Επιθυμία μου να μη γίνουμε μια ανάμνηση. Και αν είναι αυτό να γίνει, θέλω να έρχομαι στο μυαλό σας μια στο τόσο και να σας γεμίζω με μια δόση ευτυχίας και πληρότητας, σα να μη έφυγα ποτέ.

Μη λησμονείτε την παρουσία μου εκεί αλλά την ευτυχία μου εδώ. Γιατί η καρδιά μου είναι γεμάτη από εικόνες και ζητά συνέχεια να κουρνιάσει στις κοινές μας αναμνήσεις. Δε χρειάζεται να κοιτάξω τις φωτογραφίες μου φτάνει να σκεφτώ τις ώρες, μέρες, στιγμές με τον καθένας σας ξεχωριστά ή με όλους μαζί και θα γεμίσει το μυαλό μου θλίψη και χαρά ταυτόχρονα αλλά δε με πειράζει.
Μου φτάνει που σας έχω έστω από μακριά και μπορώ και σας νοσταλγώ γεμάτη από συναισθήματα, αναλλοίωτα στο πέρασμα του χρόνου.
Να έχω ανθρώπους για πάντα θέλω και θα τους αγαπώ. Και αν είναι η λέξη βαριά θα παραμείνω εδώ και θα την ασπαστώ.
Όσο αντέχω, όσο μπορώ..
Γιατί είναι τα χιλιόμετρα πολλά.
Και θέλω να μην ξεχνώ.
Γιατί είμαι εκεί μα είμαι και εδώ.

Υ.Γ. «Μην ξεχνάς πως για να σε αγαπήσουν, πρέπει να αγαπήσεις πρώτα εσύ τον εαυτό σου και για σε θυμούνται οι άλλοι πρέπει εσύ να μην τους ξεχνάς».

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB