Μ’αγάπησες;

της Χριστίνας Παλακίδου

Η πληγή του έρωτα, λένε, παίρνει χρόνια και χρόνια να γιατρευτεί. Ματώνει όμως κάθε μέρα. Έτσι είναι πάντα η αγάπη μου για σένα, κόλαση και παράδεισος μαζί, αγάπη και μίσος συνοδοιπόροι.
Δε σε κατηγορώ γιατί δεν πιστεύεις σε μας, γιατί με χρησιμοποιείς για να αυξήσεις την δύναμη σου. Με τραβάς κοντά σου μόλις απομακρυνθώ. Δε σε κατηγορώ γιατί στοιχειώνεις την ζωή μου, γιατί με αφοπλίζεις. Δε σε κατηγορώ γιατί μου δείχνεις τον δρόμο για το όνειρο. Δε σε κατηγορώ γιατί βγάζεις την αγάπη από μέσα μου. Δε σε κατηγορώ γιατί μου μαθαίνεις πώς είναι να λάμπεις, ακόμη και στο σκοτάδι. Σε κατηγορώ γιατί μ’ αφήνεις τόσο πολύ να σ’ αγαπώ. Αλλά πώς να αντισταθείς στην αγάπη μου, στην αληθινή, αγνή και άδολη αγάπη, στα μάτια που σε κοιτούν σαν Θεό από την πρώτη στιγμή, στο κορμί που ανθίζει στη ζεστή αγκαλιά σου, στην καρδιά που χτυπά περιμένοντας μια λέξη σου; Σ’ ευγνωμονώ γιατί μέσα από όλα αυτά είμαι καλύτερος άνθρωπος, γιατί ο έρωτας μας είναι καταλύτης.
Γιατί μ’ αφήνεις να πιστεύω πως μ’ αγαπάς; Έχω τα σημάδια σου παντού. Πώς να ξεμυρίσει τ’ άρωμα του κορμιού σου από την ψυχή μου; Πώς να σε ξεριζώσω από την καρδιά μου; Γιατί με πληγώνεις; Σε ξέρω τόσο καλά ώστε να μυρίζω την παγερή σου αδιαφορία. Ναι, είμαι πάντα εκεί να σε φροντίζω, να σε θαυμάζω, να σε κανακεύω, να σ’ αγαπάω. Όχι, δεν είσαι εκεί να με αγκαλιάσεις σφιχτά, να μου σκάσεις ένα γλυκό φιλί που πάντα αρνείσαι πεισματικά γεμάτος φόβο, να μου κάνεις έρωτα κάτω από το γάργαρο νερό…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Παλακίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

30 shares

See You In FB