Λυσιμελής έρως

της Μελίνας Μητροπούλου

Όλοι οι δρόμοι, με οδηγό την καρδιά μου, με κατέληξαν σε σένα. Πρόδωσα, αλλά προδόθηκα, γέλασα, αλλά γελάστηκα. Όλα γύρω μου απάτες, ψέματα, δάκρυα, καταστάσεις που διαχειρίστηκε η καρδιά και όχι το μυαλό.  Ωκεανός θάλασσα τα λάθη και οι συγγνώμες μου, πελάγη πράσινα και μπλε οι αγάπες που χάρισα. Αγκαλιές που μίσησα στο έλεος ενός έρωτα. Σε γύρευα εκεί στα ξένα, μα ήρθα αντιμέτωπη με θεριά συναισθήματα. Ο μεγαλύτερος μου φόβος, έγινε πραγματικότητα, να προσπαθώ να λύσω με τα γυμνά μου χέρια δεσμούς πόθου που έδεσες γύρω από το πληγωμένο κορμί μου. Βάλε τέλος σε βάσανα καρδιά μου, φύγε! Ας μη λυτρωθείς. Βάσανα κρυμμένα σε σπηλιές έρωτα. Λυσιμελής έρως όταν σε βλέπω, όταν λείπει το κορμί από τα γυμνά χέρια. Πήρα, τελικά την απόφαση να προχωρήσω σε έρημους δρόμους. Δεν ξέρω αν θα οδηγήσουν κάπου, αλλά η ελπίδα μου πάντα πεθαίνει τελευταία. Έτσι ακούω από μικρή. Προχωράω εκεί που τα λάθη θα βρουν συγχώρεση και οι αμαρτίες θα βρουν καταφύγιο. Εκεί που η μοναξιά θα είναι όπλο δύναμης και όχι αίσθημα φόβου και λύπης. Να προχωρήσω σε έρημους δρόμους που ο έρωτας θα είναι η ανάσα για να ζεις και όχι κατάληξη μοιραία. Δεν είναι διαφορετικός κόσμος, είναι μόνο μια εικόνα σε έναν άσπρο τοίχο, μουντό. Είναι μόνο ένα έργο τέχνης που σε λίγο θα γίνει πραγματικότητα. Πες το μαγεία, πες το όνειρο, πες το αδύνατο. Εκεί, λοιπόν, που ο πόνος μου θα γίνει η δύναμή μου και όχι η αδυναμία μου.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μελίνα Μητροπούλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

27 shares

See You In FB