Λίγο πριν το ρεβεγιόν

της Βίκυς Μπάλλου

«Eίσαι έτοιμη; Σε 20 λεπτά φεύγουμε…»
«Καλά, νωρίς είναι ακόμα! Θα ‘ρθω σε λίγο.»

Πού είναι το κόκκινο παλτό τώρα; Καλύτερα από το μαύρο, να είναι πιο γιορτινό. Α, να το! Τέλεια! Τα κλειδιά μην ξεχάσω μόνο και κανένα ψιλό για τα μικρά που θα πουν τα κάλαντα.
Ωραία, όλα οκ. Παπούτσια και φύγαμε. Ωπ, αυτό το χαρτάκι πάνω στο γραφείο τι είναι;
«Στόχοι 2018». Ουπς! Αυτό το ξέχασα! Το έχω αφήσει μισοτελειωμένο. Αλλά δεν μπορώ να φύγω χωρίς να ολοκληρώσω την καθιερωμένη μου παράδοση. Εντάξει, έχω λίγο χρόνο. Λοιπόν:

«Στόχοι 2018
1. Να χαμογελάω συχνά.
2. Να καταπολεμήσω το άγχος.
3. Να αποβάλλω τους τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή μου.
4.Να…»

Θεέ μου, πιο κλισέ πεθαίνεις. Δεν μου βγαίνει φέτος. Ίσως επειδή με περιμένουν για να φύγουμε. Ας αλλάξουμε λίγο την παράδοση λοιπόν:

«Αγαπημένο 2017,
έχεις ετοιμάσει βαλίτσες και σε μόλις λίγες ώρες παραχωρείς το θρόνο σου στο διάδοχό σου και πας να ξεκουραστείς μαζί με τις αναμνήσεις μας.
Ήσουν ξεχωριστός χρόνος για μένα. Ιδιαίτερος, με πολλές καινούργιες εμπειρίες και ευχάριστες εκπλήξεις.
Καταρχάς άφησες δίπλα μου τους αγαπημένους μου ανθρώπους. Ήμουν τυχερή που άλλη μια χρονιά την πέρασα μαζί τους. Ήταν εδώ και ομόρφαιναν τις μέρες μου.
Έπειτα, με βοήθησες και έβγαλα από τη ζωή μου άτομα τοξικά, άτομα που δεν μου πρόσφεραν τίποτα άλλο, παρά αμφιβολίες, στενοχώρια και αρνητισμό. Όχι όλα, αλλά σίγουρα κάποια. Είναι δύσκολο να αποχωρίζεσαι ανθρώπους ,αλλά –δυστυχώς ή ευτυχώς- επιβάλλεται κάποιες φορές.
Κι ύστερα έβαλες στη ζωή μου νέα άτομα και ενδιαφέροντα. Γνώρισα ανθρώπους, έκανα τα πρώτα μου βήματα σε καινούργιους τομείς.
Με άλλαξες Χρόνε. Πιο «ενήλικη» χρονιά, με διαφορετικά πρωτόγνωρα μονοπάτια. Πολλές φορές με άγχωναν οι αλλαγές –ακόμα και αν ήταν ευχάριστες. Όμως μου έδωσες ό,τι χρειαζόμουν για να προσαρμοστώ σε αυτές. Ανθρώπους που με στήριζαν, επιμονή και πίστη και – φυσικά – την πένα μου με μπόλικες κόλλες χαρτί.
Σε ευχαριστώ, λοιπόν, για αυτά που έμειναν ατόφια και ας τα χτύπησαν άνεμοι γεροί. Σε ευχαριστώ για αυτά που άρχιζαν τώρα να χτίζονται. Σε ευχαριστώ για όσα έπρεπε να γκρεμιστούν και πράγματι γκρεμίστηκαν. Σε ευχαριστώ για τα μαθήματα, τις εμπειρίες, τα χαμόγελα και την υγεία. Ήσουν πολύτιμος. Όλα όσα ζήσαμε θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην καρδιά μου. Δεν ξεχνιούνται εύκολα άλλωστε. 

Σε ευχαριστώ για τις 365 μέρες που ζήσαμε παρέα.»

Ορίστε. Να τι μου έλειπε. Αυτός ο μικρός απολογισμός. Έστω και σύντομος. Έχω κάνα 10λεπτο ακόμα. Ό, τι πρέπει.

«Αγαπημένο 2018,
όλα έτοιμα; Ξέρω έχεις ζαλιστεί με αυτά που σου ζητάμε όλοι. Λίστες ευχών και στόχων από τόσους ανθρώπους και να πρέπει να είσαι και στην ώρα σου στον θρόνο. Υπομονή. Πάντα η αλλαγή φέρνει αυτόν τον ενθουσιασμό και την γλυκιά αναστάτωση.
Σχεδόν κάθε χρονιά, κάνω λίστα με στόχους. Φέτος δεν μου βγήκε. Μην ρωτήσεις γιατί. Δεν έχω απάντηση. Ίσως γιατί δεν μπορώ να αποτυπώσω όσα νιώθω και εύχομαι για τον ερχομό σου σε λίστες. Θέλω κάτι πιο ελεύθερο (όχι όμως για να μπορώ να ξεφύγω πιο εύκολα από αυτό – κάθε άλλο.).
Στην πραγματικότητα, θα ήθελα να σου ζητήσω όλα να πάνε καλά. Να έχω δίπλα μου τους αγαπημένους μου, να είμαι γερή, να φέρεις άπειρες χαρές και καθόλου πόνο σε όλο τον κόσμο. Όμως δεν έχω αυτό το δικαίωμα. Κανείς μας δεν το έχει. Δεν μπορούμε να απαιτούμε όλα να πηγαίνουν ρολόι, εσύ να είσαι πάντα τέλειος με εμάς, από τη στιγμή που εμείς δεν είμαστε αλάνθαστοι.
Αυτό λοιπόν που θα ευχηθώ είναι να φέρεις υγεία – σωματική και ψυχική – και αγάπη (σε όλες τις μορφές της) στις καρδιές μας. Δυο βασικά συστατικά για να προχωράει η ζωή. Και δύναμη, επιμονή και υπομονή για να παλεύουμε και να αντιμετωπίσουμε όποιο εμπόδιο σταθεί στο δρόμο μας.
Βοήθησέ μας να κάνουμε όνειρα. Να παλεύουμε για το καλύτερο. Να εξελισσόμαστε. Να δημιουργούμε. Να χαμογελάμε στα εύκολα και στα δύσκολα. Να μην τα παρατάμε. Να βγάζουμε από τη ζωή μας αρνητικούς και τοξικούς ανθρώπους. Να περνάμε όμορφες στιγμές. Να γεμίζουμε εικόνες και εμπειρίες.

Σκεφτόμουν ότι πολλές φορές ζητάμε πολλά και ξεχνάμε τα βασικότερα γιατί τα θεωρούμε δεδομένα. Μόνο αν τα χάσουμε, μαθαίνουμε να τα εκτιμάμε –άτιμη ανθρώπινη φύση, βλέπεις. Ας εκτιμήσουμε λοιπόν ό,τι μας δώσεις αυτή τη χρονιά. Οικογένεια, φίλους, έρωτες. Εκείνα που αξίζουν.

Με το καλό, νέε Χρόνε. Εύχομαι όσα έρχονται να είναι μαγικά!

Υ.Γ.: Κάτι τελευταίο και σε αφήνω να κλείσεις την τελευταία βαλίτσα. Ήθελα να σου ζητήσω να δώσεις ένα πιάτο φαγητό στον πεινασμένο και στον άρρωστο τη γιατρειά του. Να λιγοστέψεις στο πέρασμά σου την κακία. Μα δεν είσαι μονάχα εσύ υπεύθυνος για αυτό. Πολλά δεν περνάνε από το ανθρώπινο χέρι μα έχουμε και εμείς τεράστιο μερίδιο ευθύνης για αυτόν τον πόνο. Θύμιζε λοιπόν στους ανθρώπους την ανθρωπιά τους Χρόνε. Την ξεχνάμε πολύ τελευταία.»

«Άντε βρε, θα έρθεις; Μην πάμε και τελευταίοι. Περιμένουν οι άνθρωποι.»
«Έφτασα…»

Βάζω παπούτσια. Λίγο κραγιόν. Ένα τσαφ αρώματος. Ρίχνω στην τσάντα κλειδιά και δώρα. Χαμόγελα. Πίστη. Επιμονή. Υπομονή. Ελπίδα. Όνειρα. Αισιοδοξία.
Φύγαμε!

(Αφιερωμένο σε αυτά που πέρασαν και σε αυτά που έρχονται. Μαζί με ένα φιλί και μια αγκαλιά σε εκείνους τους μόνους. Λίγο κουράγιο και μια ευχή.)

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βίκυ Μπάλλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB