Λίγο πριν την τρέλα

της Μελίνας Μητροπούλου

Η τρέλα της καρδιάς δεν είναι παρά μία διαδρομή προς την αλήθεια. Σε ταξιδεύει με τον δικό της τρόπο σε ένα μέρος που μπορεί να μην έχει επιστροφή. Η τρέλα μπορεί να σε κάνει καλό άνθρωπο. Έτσι δεν είναι; Ή μήπως όχι; Ο καθένας έχει μια τρέλα που τον οδηγεί σε άγνωστους προορισμούς. Εκεί εσύ απλά πρέπει να διαλέξεις. Όχι ανάμεσα στην λογική και στα θέλω σου, αλλά σε τι σε κάνει ευτυχισμένο. Μια διαδρομή με δύσκολες αποφάσεις που η τρέλα πρέπει να πάρει. Μην την αποπροσανατολίσεις. Πήγαινε όπου σε πάει. Μα για ποια τρέλα μιλάμε; Άλλη η τρέλα της καρδιάς και άλλη του μυαλού. Ποια θα υπερισχύσει σε αυτό; Στην ευτυχία σου; Δεν ξέρεις ούτε εσύ. Εσύ απλά πρέπει να δοκιμάζεις καινούργια μονοπάτια με συνοδοιπόρο, πάντα, την τρέλα. Την τρέλα του μυαλού ή την τρέλα της καρδιάς. Μπορεί να σε βγάλουν στην ίδια διαδρομή. Εσύ θα αποφασίσεις όμως ποιος θα είναι ο προορισμός σου.

Ανακάλυψε αν μπορείς την τρέλα σου. Έχεις κρυμμένη μέσα σου πολύ τρέλα και πρέπει να ζήσεις με αυτό. Και να σου πω κάτι; Είσαι ικανός να ξεπεράσεις την τρέλα σου αν θέλεις. Να φτάσεις στα όρια της λογικής. Να ταξιδεύεις με την λογική. Και αν σε οδηγήσει σε τρελούς κόσμους και επιλογές; Το ίδιο δεν κάνει και η τρέλα; Ποιον θα εμπιστευτείς; Λογική και τρέλα. Τρέλα και λογική. Και αν λοιπόν η τρέλα ονομάζεται συναίσθημα; Ποια είναι η επιλογή σου; Συναίσθημα ή λογική; Είναι και κάτι άλλο που σε μαγνητίζει με το συναίσθημα να φερθείς. Οι αναμνήσεις. Ξέρεις, αυτές που έρχονται τα βράδια πριν κοιμηθείς, αυτές που υπάρχουν μέσα σου και αναβράζουν όταν δεις αυτόν ή αυτή, αυτές που υπάρχουν σε κάθε δάκρυ που χάνεται. Έτσι φεύγουν κι οι στιγμές και γίνονται δάκρυα. Τα δάκρυα πόνος, και ο πόνος μια συνήθεια. Δεν σε νοιάζει για τις στιγμές. Σε νοιάζει που δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω τον χρόνο. Ούτε η λογική μπορεί ούτε το συναίσθημα. Οι καλές οι αναμνήσεις κρατάνε πάντα για λίγο.

Αχ, πόσο θα ήθελα να κρατήσουν λίγο ακόμα. Δεν χόρτασα την ανάσα σου ούτε τον τρόπο που φιλάς συγκράτησα. Δώσε μου λίγα δευτερόλεπτα ακόμα να γεμίσω από σένα. Νιώθω κενή σε έναν κόσμο που μάλλον γκρεμίζεται. Δεν σε χόρτασα ψυχή μου. Οι καλές οι αναμνήσεις πάντα κρατάνε λίγο. Εσύ λίγο μακριά από μένα και νιώθω απόσταση να με κρατά στα περασμένα. Αχ, ψύχη μου δεν σε χόρτασα κι έτσι απλά, ο κόσμος που είχαμε πλάσει σε τέσσερα χέρια είναι μάλλον μικρός για μας. Λίγα δευτερόλεπτα αρκούν. Να ακούσω την ανάσα σου και να φανώ δυνατή.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μελίνα Μητροπούλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

40 shares

See You In FB