Λίγο. Πολύ.

της Δέσποινας Καταήμη

Λίγο…
Πολύ…

Μου ‘πες πως αγαπάμε πρωί, μεσημέρι, βράδυ.
Σου απάντησα πως αγαπάμε όλες τις ώρες.
24 ώρες το εικοσιτετράωρο.
Μου ‘πες πως η αγάπη είναι σαν το χάπι.
Πρέπει να παίρνεις από λίγο καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.
Σε ρώτησα λοιπόν: και γω που δεν τα πάω καλά με το λίγο;
Μου ‘πες πως το πολύ κουράζει και το λίγο φθείρει.
Άρα το απόλυτο είναι λίγο και για πάντα.
Σου απάντησα πως το πολύ όταν αφήνεις τον άλλον να αναπνέει είναι μια χαρά.
Μπορώ να σε αγαπάω πολύ, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο.
Απλά με τον ρυθμό που εσύ θέλεις.
Και σε ρωτάω.
Εγώ που προσέχω τόσο τις λέξεις μου.
Εγώ που προσέχω τόσο τις πράξεις μου.
Εγώ που προσέχω τόσο τη συμπεριφορά μου.
Πώς γίνεται να σου δείχνω λίγο την επιθυμία μου;
Πώς γίνεται να σου δείχνω λίγο το πόσο σε θέλω;
Κι αν τελικά σ’αγαπάω, πως γίνεται να σ’αγαπάω λίγο;
Γίνεται να αγαπάς λίγο;
Έχει μέτρο η αγάπη;
Εγώ πάντως δεν το γνωρίζω.
Δεν έμαθα να αγαπάω με μέτρο.
Έμαθα να χρειάζομαι χώρο να αναπνεύσω.
Έμαθα να αφήνω χώρο στον άλλον να αναπνεύσει.
Έμαθα επίσης πως το να είσαι ένα βράδυ έξω και να περνούνε χίλιοι πειρασμοί μπροστά από τα μάτια σου, δεν πρόκειται να σου προκαλέσει τίποτα απολύτως αν είναι γεμάτη η ψυχή σου.
Από λαχτάρα.
Από πόθο.
Από αγάπη.
Γιατί η ουσία δεν είναι να επιθυμείς, να ποθείς, να λαχταράς, όταν σε προκαλούν.
Η ουσία είναι να επιθυμείς, να ποθείς, να λαχταράς, εξαιτίας μου.
Η ουσία δεν είναι να με σκέφτεσαι Σάββατο βράδυ.
Η ουσία είναι να με σκέφτεσαι Κυριακή πρωί…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Καταήμη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB