Λίγη μοναξιά

της Μαίρης Τσιόικα 

Λευκό πέπλο έχει στολίσει όλη την πόλη σήμερα. Πιάνω εκείνη την θέση, την γνώριμη, κάτω στο πάτωμα, μπροστά στο παράθυρο και κοιτώ έξω. Έχω πολλές σκέψεις σήμερα, για τον χειμώνα που πλησιάζει, για τη ζωή που φεύγει και γι’ αυτή που έρχεται. Στο μυαλό μου γράμματα ανταλλάσσουν χειραψίες σχηματίζοντας λέξεις και αυτές με την σειρά τους προτάσεις. Στέκομαι μόνη εκεί κάτω, νιώθω πως έχω ανάγκη την μοναξιά μερικές φορές. Έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει. Οι ήχοι στο ταβάνι υπενθυμίζουν πως σε μια πόλη είναι δύσκολο να μείνεις μόνος, μα το ανέχομαι αυτή τη φορά και ας φωνάζουν οι μικροί σίφουνες που μένουν από πάνω και ας τρέχουν. Όλη αυτή η μοναξιά μπροστά σε ένα παράθυρο του γλυκόπικρου Νοέμβρη, μοιάζει κάπως κινηματογραφική και δεν το κρύβω με γοητεύει. Ίσως σε επόμενη σκηνή χτυπήσει το κουδούνι με μια ευχάριστη έκπληξη, ίσως πάλι όχι στη δική μου ιστορία. Η ομίχλη έχει απλωθεί τόσο που πλέον οι οικοδομές δε διακρίνονται πίσω από το τζάμι, καθώς νυχτώνει ο θόρυβος στην οικοδομή, λιγοστεύει. Κλείνω τα φώτα και επιστρέφω στη θέση μου. Ησυχία, σκοτάδι, ομίχλη κάπως έτσι ορίζω την μοναξιά, την ιδανική για εμένα.

Από μικρή αγαπώ αυτή την εποχή. Ο κόσμος περιμένει μανιωδώς τον στολισμένο Δεκέμβρη για να βγει κάπως από τη ρουτίνα, ξεχνώντας όμως πως διανύει τι τελευταίες ημέρες του φετινού Φθινοπώρου. Η αναμονή είναι το κερασάκι στην δική μου τούρτα, ίσως έτσι ερμηνεύεται η αγάπη μου γι’ αυτόν τον αόρατο μήνα, εξαιτίας αυτής της αναμονής. Το σπίτι σκοτεινιάζει όλο και πιο πολύ, κανένας ήχος γύρω μου, όλα βουβά. Το δωμάτιο μοιάζει πλέον άδειο, νιώθω πως η ομίχλη διαπέρασε το κλειστό παράθυρο και γέμισε τον χώρο, την ψυχή μου. Περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος σκέπτομαι. Ίσως το μόνο που έχει τόση ανάγκη την μοναξιά, που μόλις όμως την βιώσει αναζητά το αντίθετο, την επικοινωνία, την συμβίωση. Το σίγουρο είναι πως στη δική μου μοναξιά πάντα έχω για παρέα το κλειστό παράθυρο, γι’ αυτό την απολαμβάνω. Χαμογελώ, σηκώνομαι και πιάνω το τηλέφωνο. Τόσο κράτησε η δική μου απομόνωση, ίσως τόσο την είχα ανάγκη. Το βέβαιο είναι πως ο χειμώνας μπήκε για τα καλά, η ομίχλη διαλύθηκε και τη θέση της πήρε η βροχή. Η καρδιά μου ήδη αναζητά το χιόνι για να ζεσταθεί, πλάι στο παράθυρο με τις ίδιες ανησυχίες, ίσως όχι μόνη αυτή τη φορά. Ποιος ξέρει;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαίρη Τσιόικα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

65 shares

See You In FB