Λέξεις, σκέψεις κι όσα δεν ήθελες να δεις

της Μαρίας Βασιλάκη

Οι λέξεις πάντα μιλούν για σένα κι ας μην τους δίνεις σημασία τη στιγμή που πρέπει. Σου φωνάζουν όταν δεν είσαι καλά, βγαίνουν αυθόρμητα φωτεινές όταν είσαι ευτυχισμένος. Να τις ξεγελάσεις δεν μπορείς. Είναι αυτά που θες να πεις όταν δεν θες να τα πεις ούτε να τα παραδεχτείς.
Πριν λίγες ημέρες έγραφα για τη μοναξιά, τις προάλλες για τον έρωτα. Σου λέω είναι μάταιο να προσπαθείς να υποδυθείς κάτι μέσα απ’ αυτές αν δεν είσαι εσύ θα φαίνεται, θα μοιάζει παράταιρο, επιτηδευμένο. Είναι μοναδική η δύναμή τους και είναι ο λόγος που με γοητεύουν τόσο. Ξεγυμνώνουν θέλω, συναισθήματα, σκέψεις και τσακίζουν καθωσπρεπισμούς.
Θάψαμε τα θέλω μας στο βωμό κάποιου άλλου. Για να’ναι εκείνος καλά. Και με σένα; Τι απέγινες εσύ; Πότε σε ρώτησαν πώς νιώθεις; Aποφάσιζαν για σένα χωρίς εσένα κι αυτό πονούσε διπλά. Μα θέλω τόσα πολλά ή αν όχι πολλά, ακριβά. Ουσίας. Για μια φορά πρώτη να με βάλω και να πορευθώ έτσι. Ακριβά να με κοστολογήσω κι όχι να με ξεπουλώ. Να νιώσω καλά με μένα να με δικαιολογήσω κι όχι να σηκώνω στα στήθη μου τα βάρη όλων. Μην ρίχνετε μόνο ευθύνες σηκώστε τες και καμιά φορά. Πάντα αναλάμβανα τις ευθύνες μου, αυτές που μου αναλογούσαν μα και των άλλων. Βάραινα μα έλεγα δεν πειράζει είναι για καλό. Τις περισσότερες φορές για να μην πληγώσω για να μην πειράξω. Και στο τέλος πείραξα εμένα.

Κακό πια δε θέλω να μου κάνω. Από δω και πέρα όσο αντέχω όσο έχω να δώσω και αντίστοιχα και οι άλλοι. Τι να το κάνεις να παρακαλάς για προσοχή όταν απλόχερα δεν στη χαρίζουν; Κάτι είχε χαλάσει μα δεν το έβλεπες ή δεν ήθελες να το δεις. Ώσπου ούρλιαξες. Να σε δίνεις έτσι κουράστηκες. Θες να δεις και αντίστοιχες πράξεις. Από λόγια χορτάσαμε η ουσία μας έλειψε. Σχέδια και υποσχέσεις κάνουν πολλοί μα πόσοι είναι εκεί πραγματικά σε όλα και διατεθειμένοι να δώσουν και τον εαυτό τους ακόμα; Λίγοι. Κι αν σε αφήνουν τόσο εύκολα, δεν σήμαινες και ποτέ γι’ αυτούς πολλά. Γιατί η αγάπη συγχωρεί και δεύτερες ευκαιρίες δίνει, το ξέρω. Προσπάθησα και προσπάθησα πολύ. Ήλπιζα ότι θα σε βοηθούσα να δεις πως κάποιος είναι εδώ για σένα. Μα βρήκα τοίχους και ένιωσα εγκατάλειψη. Δεν μπορείς πάντα να δίνεις μόνο. Θες και κάτι για σένα, να το φυλάξεις για να καθησυχάσει το μέσα σου. Κι αν δεν είχες άλλο να δώσεις ας μου το’ λεγες. 

Και σε τελική ανάλυση όλα στη ζωή είναι μαθήματα. Τα ευχάριστα μπορεί όχι μα τα δυσάρεστα σίγουρα θα αποτελέσουν μαθήματα και θα σε κάνουν καλύτερο μελλοντικά. Να μάθεις να προσέχεις. Να δίνεις κομμάτια σου αλλά να μην σκορπίζεις απλόχερα τον εαυτό σου. Στο τέλος θα μείνεις κενός αν δεν είσαι ήδη. Το σύνολο και η ολότητα, το τι σου άφησε ο άλλος είναι που μετρά. Αν κρίνεις μεμονωμένα, σίγουρα θα κάνεις λάθος. Να εκπέμπεις αυτό που θες να έλκεις, λένε. Κι εγώ θα προσπαθήσω να εκπέμπω φως. Φως και αγάπη.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB