Ξέχνα ό,τι έφυγε, εκτίμησε ό,τι έμεινε και αγάπησε αυτό που θα ‘ρθει

της Μαρίας Στυλιανού

Γιατί κολλάς συνέχεια στα παλιά; Όχι πες μου, γιατί; Τελειώνει μόνο οτιδήποτε κάνει τον κύκλο του. Μένει σίγουρα αυτό που κουβαλάει αξία, που είναι διαχρονικό και που μεταξύ μας, απεχθάνεται τα διαζύγια με τον χρόνο. Κάθεσαι και τα σκαλίζεις, τα μεταφέρεις μια από δω μια από κει, μια στο κέντρο… αφού το βλέπεις ρε παιδί μου, δεν σου βγαίνει το aller retour, μόνο ζημιά σου κάνει. Άστα να παν στο διάολο όλα και βάλε πρώτη να φεύγεις.

Μάθε πως, είναι ταλέντο να μπορείς να βρίσκεις τη δύναμη να γυρνάς τη σελίδα στο επόμενο κεφάλαιο. Ξέρω, οι αναμνήσεις σου κάψαν πάλι τον εγκέφαλο, αλλά το θέμα είναι να μπορείς να αφήνεις πίσω αυτά που σε πίκραναν για να καταφέρεις μετά να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να το πας ένα βήμα παρακάτω.

Εκτίμησε ό,τι έμεινε, για να μείνει, πάει να πει πως έχει κάτι να σου πει, πως βλέπει κάτι καλό μέσα σου, συμφωνεί αν μη τι άλλο με το μισό σκεπτικό σου. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί σε όλα, άλλωστε θα ήταν βαρετό και μονότονο. Ακόμα και οι διαφωνίες, λειτουργούν σαν την νουτέλα στον ουρανίσκο όταν γίνονται μ’ ένα ίχνος πολιτισμού. Μην τα ισοπεδώνεις όλα στο κεφάλι σου. Άνοιξε ένα παράθυρο στο μυαλό σου και ρούφα το μεδούλι απ’ τον ορίζοντα. Ήδη μαλάκωσες, χαμήλωσες τους τόνους, σε βλέπω που βγάζεις το μικρό σημειωματάριο για να κάνεις ένα δεύτερο μικρό λογαριασμό. Βάλε ξανά τα νούμερα σε μια σειρά, κάνε μια σούμα και θα δεις πως λίγο πάνω λίγο κάτω, σου βγήκε ο αριθμός που γούσταρες. Δεν είναι κακό να βάζεις λίγο νερό στο κρασί σου. Εξάλλου, κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε καν τούτος ο κόσμος που μας κουβάλησαν να ζήσουμε. Ένα παιχνίδι του μυαλού είναι όλα, άκουσέ με που σου λέω… Κάτι ξέρω κι εγώ που είδα τα ραπανάκια ανάποδα ουκ ολίγες φορές. Τυχαία νομίζεις πως αναθεώρησα; Όχι φυσικά!

Άδειασε τη μούχλα από τις σκέψεις σου. Ρίξε μια φασίνα στα γρήγορα, απολύμανε τους χώρους που κρυβόσουν για να κλάψεις, για να βγάλεις από μέσα σου τον πόνο και τ’ απωθημένα σου. Ρίξε δυο στάλες άρωμα, από εκείνο το ακριβό που σου ’φερε ο προκομμένος ο άντρας σου για να σε καλοπιάσει όταν μυρίστηκες τις λαδιές που σου ‘κανε. Άφησε την μπαλκονόπορτα ανοιχτή να λιαστεί το μυαλό σου κι όταν ξεμπερδέψεις με το καθάρισμα, φτιάξε ένα δυνατό καφέ, άραξε στην πολυθρόνα και απόλαυσε τον. Αφήνοντας πίσω το παρελθόν, θα φτιάξεις και το μέλλον. Άφησε χώρο στη ζωή σου για τα καινούργια που σε ζητούν. Δώσε ευκαιρίες, μην σκέφτεσαι τόσο απόλυτα για όλα. Δεν φταίει όλος ο κόσμος επειδή σου ‘τύχαν δυο τρία στραβά. Θα δεις πως τώρα, θα είναι πιο εύκολο να αναγνωρίσεις τα σωστά και θα μπορείς να επιλέγεις τ’ ακριβά, τα μυρωδάτα και τα ωραία.

Αγάπησε αυτό που θα ‘ρθει… ξέχνα τα όλα και τράβα μπροστά! Οι αναμνήσεις ας μείνουν στο ράφι, ποιος νοιάζεται άλλωστε; Εσένα η ζωή σου προχωρά!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Στυλιανού
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB