Ξέρεις πόση μοναξιά αντέχει ένας άνθρωπος;

της Βαλίνας Τραϊκάπη

Να είσαι εσύ, σε ένα κόσμο γεμάτο ταμπέλες…
Να αγαπάς με πάθος και να ζεις με μανία…
Να είσαι εσύ η προσωπικότητα που θα έχει τα κότσια να αντιμετωπίσει τον κύκλο που λέγεται ζωή…

Γυρίζω στο πλευρό του κρεβατιού που αγαπώ πιο πολύ. Αποπνέει μια ζεστασιά, μια ασταμάτητη θαλπωρή. Και ας έχεις ξυπνήσει πριν λίγες ώρες συνεχίζει να αναδύεται από τα σκεπάσματα το άρωμα του κορμιού σου. Τυλίγομαι μέσα στα σεντόνια έτοιμη να πνιγώ από ευτυχία μέχρι τη στιγμή που η σκέψη κατασπαράζει το μυαλό μου.
Περάσανε μήνες όπως πάντα συνήθιζε να γίνεται με εμάς και ακόμα νιώθω ότι δε σε ξέρω,
Όχι γιατί δε θέλω, αλλά γιατί το μυαλό ξεχνάει μικρές λεπτομέρειες θέλοντας να έχει πάντα ένα πέπλο μυστηρίου ανάμεσα μας.
Κοιτάζω τον καθρέφτη καθημερινά και βλέπω εμένα.
Σου ακούγεται εγωιστικό;
Που να δεις πόσο δύσκολο είναι να το πετύχεις, όχι γιατί δε θέλεις αλλά γιατί πρέπει στη ζωή να περάσεις δύσκολα για να σου έρθουν τα εύκολα.
Πολλές φορές με ρωτάνε αν νιώθω γεμάτη τώρα που πλησιάζουν τα 30 και τι πραγματικά έχω καταφέρει… Ξέρω πως δε μπορώ να τους παρουσιάσω μια ζωή με λεφτά, καλή ζωή και ανέσεις. Μπορώ όμως να τους παρουσιάσω εμένα, με μια βαλίτσα στο χέρι να γυρίζει τον κόσμο. Με ένα ζήλο τελειότητας σε ότι και αν καταπιάστηκα.
Όσα δούλεψα, τα είχα.
Όσα απέκτησα, τα έζησα.
Όσα πόθησα, τα κέρδισα.

Έχω ένα παρελθόν και ένα μέλλον γεμάτο από αληθινούς ανθρώπους που είτε γνώρισα μικρό παιδί, είτε στην πορεία της ζωής. Ανθρώπους που δε φύγανε από δίπλα μου όχι γιατί τους μιλούσα με το γάντι και πήγαινα με τα νερά τους, αλλά γιατί ήμουν εγώ… Το χαμόγελο της ζωής όπως συχνά πυκνά με φώναζε η μαμά μου. Δεν εξαντλούσα την ενέργεια μου μόνο στο να περάσω καλά, αλλά και να κάνω πράγματα που θα γεμίσουν την αχόρταγη και γεμάτη ιδέες ψυχή μου.
Αν με συναντήσεις στο δρόμο θα με ακούς να ψιθυρίζω μπροστά από βιτρίνες για μικρές ιδέες που κατεβαίνουν κάθε δευτερόλεπτο στο μυαλό μου και για το τι άλλο θα μπορούσα να κάνω. Μερικές φορές τρομάζει αυτή η ασταμάτητη ενέργεια που με κατακλύζει και το νιώθω στα καινούργια πρόσωπα που συναντώ στη ζωή μου.
Οι άνθρωποι που διάλεξαν να περπατάνε πλάι μου στη ζωή γελάνε δυνατά και αληθινά κάθε φορά που μιλάμε στο τηλέφωνο ή θυμόμαστε στιγμές που ζήσαμε. Και έτσι απότομα η τρέλα γεμίζει για λίγο την ταξιδιάρικη σκέψη μου.
Μη με κοιτάς περίεργα.
Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι γύρω μας που έχουν τα πάντα και στην ουσία τίποτα.
Που ζουν και κοιμούνται μόνοι χωρίς πραγματική αγάπη και μόνο με λεφτά στην τσέπη.

Ξέρεις πόση μοναξιά αντέχει ένας άνθρωπος;
Αναρωτήθηκες ποτέ;
Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι, αυτό είναι αλήθεια αλλά καλό θα ήταν αν θέλουμε να «πιάνουμε» μια θέση σε τούτο εδώ τον κόσμο να προσπαθήσουμε να ζούμε με όσα μπορούμε να έχουμε και να μην ποθούμε το κάτι παραπάνω, για την ακρίβεια να το ποθούμε αλλά να μην το φθονούμε.
Ξέρεις, αυτό το κάτι που θα φέρει την προσωρινή ευτυχία και μετά την απόλυτη προσωπική δυστυχία θα ήταν καλύτερα να το αποφεύγεις.
Όχι για εμένα αλλά για εσένα.
Ζήσε μέχρι εκεί που μπορείς και βάσει αυτών που απέκτησες.
Γιατί στα πολλά οι άνθρωποι γύρω σου θα είναι πολλοί αλλά οι πραγματικοί λίγοι.
Παρόλα αυτά…
Μην πάψεις να ονειρεύεσαι.
Και ας σε πληγώνουν βαθιά μέσα σου όλα αυτά που γράφω.
Γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη τους διαφορετικούς ανθρώπους, τους ονειροπόλους.
Εμένα και Εσένα… «Εμάς»

Υ.Γ. «Διάλεξε εσύ την ζωή σου, μην αφήνεις την καθημερινότητα να διαλέγει για εσένα τη ζωή που εσύ θέλεις να ζήσεις.»

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

110 shares

See You In FB